٣٦٧. بدخويى‌ سُوءُ الخُلقِ ذَنبٌ لا يُغْفَرُ. (٤/ ١٥٣٤؛ المحجة البيضاء: ٥/ ٩٣)
بد خويى، گناهى نابخشودنى است.
٣٦٨. بداخلاق و سقوط به جهنم‌ انّ العَبدَ لَيَبلُغُ من سُوءِ خُلقِهِ أسْفَلَ دَرَكِ جَهنَّمَ. (٤/ ١٥٣٦؛ المحجة البيضاء: ٥/ ٩٣)
همانا بنده به سبب بد اخلاقى اش، به پايين‌ترين درجات دوزخ سقوط مى‌كند.
٣٦٩. دوزخ، جايگاه بد اخلاق‌ وقد قيلَ لَهُ: انّ فُلانَةَ تَصومُ النّهارَ وتَقومُ اللّيلَ، وهِى سَيِّئةُ الخُلقِ تُؤْذى جِيرانَها بلِسانِها* (قال): لا خَيرَ فيها، هِى مِن أهْلِ النّارِ.
(٤/ ١٥٣٦؛ بحار: ٧١/ ٣٩٤)
به پيامبر خدا صلى الله عليه وآله عرض شد: فلان زن روزها را روزه مى‌گيرد و شبها را به عبادت مى‌گذراند امّا بداخلاق است و همسايگانش را با زبان خود مى‌آزارد، حضرت فرمود: خيرى در او نيست، او دوزخى است.
٣٧٠. خوشرويى و كينه‌ حُسْنُ البِشْرِ يَذهَبُ بالسَّخِيمةِ. (١/ ٤٩٦؛ هزار حديث از پيامبر اعظم(ص) ١٠٣ دعا كافى: ٢/ ١٠٣)
خوشرويى، كينه را مى برد.
٣٧١. خوشرويى با برادران مؤمن‌ الْقَ أخاكَ بِوَجْهٍ مُنْبَسِطٍ. (١/ ٤٩٦؛ كافى: ٢/ ١٠٣)
با روى گشاده با برادرت ملاقات كن.
٣٧٢. خوشرويى با مردم‌ انَّكُم لَن تَسَعُوا النّاسَ بأموالِكُم، فالْقُوهُم بِطَلاقةِ الوَجهِ وحُسْنِ البِشرِ. (١/ ٤٩٦؛ كافى: ٢/ ١٠٣)