هر لحظه‌اى كه بر فرزند آدم بگذرد و او در آن لحظه به ياد خدا نباشد، در روز رستاخيز براى آن لحظه افسوس مى‌خورد.
٤٦٤. ياد كنندگان خدا الذاكِرُ فى الغافِلينَ كالمُقاتِلِ فى الفارِّينَ. (٤/ ١٨٤٢؛ مكارم الاخلاق: ٢/ ٣٧٣)
كسى كه در ميان غافلان، به ياد خدا باشد، مانند كسى است كه در ميان فراريان مى‌جنگد.
٤٦٥. لب تشنه نمردن ذاكر خدا كُلُّ أحَدٍ يَموتُ عَطْشانَ الّا ذاكِرَ اللَّهِ. (٤/ ١٨٤٤؛ بحار: ٨١/ ٢٤٠)
هر كسى لب تشنه مى‌ميرد، مگر ذاكر خدا.
٤٦٦. شفاى قلب‌ها ذِكرُ اللَّهِ شِفاءُ القُلوبِ. (٤/ ١٨٥٠؛ كنزالعمال: ١٧٥١)
ياد خدا، شفاى دلهاست.
٤٦٧. عامل دور ماندن از نفاق‌ مَن أكثَرَ مِن ذِكرِ اللَّهِ فقد بَرِىَ مِنَ النِّفاقِ. (٤/ ١٨٥٢؛ الفردوس: ٣/ ٥٦٤)
هر كه خدا را بسيار ياد كند، از نفاق به دور ماند.
٤٦٨. محبوب خدا مَن أكثَرَ ذِكرَ اللَّهِ أحَبَّهُ. (٤/ ١٨٥٢؛ بحار: ٩٣/ ١٦٠)
هر كه بسيار به ياد خدا باشد، خداوند دوستش بدارد.
٤٦٩. ياد خدا در مواقع خاص‌ اذكُرِ اللَّهَ عِندَ هَمِّكَ اذا هَمَمتَ، وعِندَ لِسانِكَ اذا حَكَمتَ، وعِندَ يَدِكَ اذا قَسَمتَ. (٤/ ١٨٥٤؛ بحار: ٧٧/ ١٧١)
هرگاه اندوهى به تو دست داد خدا را به ياد آر، هرگاه خواستى داورى كنى، خدا را به ياد زبان خود بياور و هرگاه خواستى چيزى را تقسيم كنى خدا را به دست خود ياد آورى كن.