٩١٦. نماز با توجه‌ انّ العَبدَ لَيُصَلِّى الصَّلاةَلا يُكتَبُ لَهُ سُدسُها ولاعُشرُها، وانّما يُكتَبُ للعَبدِ مِن صلاتِهِ ما عَقَلَ مِنها. (٧/ ٣١١٦؛ بحار: ٨٤/ ٢٤٩)
(گاه) بنده‌اى نماز مى‌خواند، امّا يك ششم و (حتى) يك دهم آن هم برايش نوشته نمى‌شود؛ تنها آن مقدار از نماز بنده به حساب مى‌آيد كه با شناخت و توجّه همراه باشد.
٩١٧. ملاك ارزشمندى نماز رَكعَتانِ خَفيفَتانِ فى (ال) تَفَكُّرِ خَيرٌ مِن قِيامِ لَيلةٍ. (٧/ ٣١١٨؛ بحار: ٨٤/ ٢٥٩)
دو ركعت نماز ساده و سبك، امّا همراه با تفكّر، بهتر است از شبى را تا به صبح نمازگزاردن.
٩١٨. مواظبت بر اوقات نماز حَسبُ الرَّجُلِ مِن دِينِهِ، كَثرَةُ مُحافَظَتِهِ على اقامَةِ الصَّلَواتِ.
(٧/ ٣١٢٨؛ تنبيه الخواطر: ٢/ ١٢٢)
در ديندارى مرد همين بس، كه بر گزاردن نمازها بسيار مواظبت كند.
٩١٩. نماز، مرز اسلام و كفر مابينَ المسلمِ وبينَ الكافِرِ الّا أن يَترُكَ الصَّلاةَ الفَريضَةَ مُتَعَمِّداً، أو يَتهاوَنَ بها فلا يُصَلِّيَها. (٧/ ٣١٣٢؛ ثواب الاعمال: ٢٧٥)
ميان مسلمان و كافر فاصله‌اى جز اين نيست كه نماز واجب را عمداً يا از روى سبك شمردن، آن را ترك مى كند.
٩٢٠. گمان نيك به نمازگزاران به جماعت‌ مَن صَلّى الخَمسَ فى‌جَماعَةٍ فَظُنُّوا بهِ خَيراً. (٧/ ٣١٤٠؛ كافى: ٣/ ٣٧١)
هر كه پنج نماز را با جماعت بخواند، به او گمان نيك بريد.