٤٧٠. ياد خدا به هنگام خشم‌ أوحَى اللَّهُ الى نبىٍّ مِن أنبيائهِ: ابنَ آدَمَ، اذكُرنِى عِندَ غَضَبِكَ أذكُرْكَ عِندَ غَضَبِى، فلا أمحَقُكَ فيمَن أمحَقُ. (٤/ ١٨٥٤؛ بحار: ٧٥/ ٣٢١)
خداوند به يكى از پيامبرانش وحى فرمود كه: اى پسر آدم! در هنگام خشم به ياد من باش (وآن را كنترل كن)، تا من نيز در هنگام خشم خود به ياد تو باشم و تو را با ديگران هلاك نگردانم.
٤٧١. فرمانبرى، ذكر خدا ست‌ مَن أطاعَ اللَّهَ‌عزّ و جل فَقَد ذَكَرَ اللَّهَ وان قَلَّتْ صلاتُهُ وصِيامُهُ وتلاوَتُهُ لِلقرآنِ. (٤/ ١٨٥٦؛ بحار: ٧٧/ ٨٦)
هر كس خداوند عزّ و جل را فرمان برد، خدا را ياد كرده است، هرچند نماز خواندن و روزه گرفتن و قرآن خواندنش اندك باشد.
٤٧٢. بهترين ذكر خيرُ الذِّكرِ الخَفِىُّ. (٤/ ١٨٦٦؛ كنزالعمال: ١٩٢٩)
بهترين ذِكر، ذِكر خفىّ است.
٤٧٣. برترى ياد خدا بر همه چيز لا تَختارَنَّ عَلى ذِكرِ اللَّهِ‌شَيئاً فانّهُ يقولُ: «وَلَذِكْرُ اللَّهِ أكْبَرُ».
(٤/ ١٨٣٨؛ بحار: ٧٧/ ١٠٧)
هيچ چيزى را بر ياد خدا ترجيح مده؛ چه آن كه او مى‌فرمايد: «وياد خدا بزرگ تر است».
٤٧٤. فضيلت ياد خدا لَيسَ عَمَلٌ أحَبَّ الى اللَّهِ تعالى ولا أنجى لِعَبدٍ مِن كُلِّ سيّئةٍ فى الدنيا والآخِرَةِ مِن ذِكرِ اللَّهِ. قيلَ: ولا القتالُ فى سبيلِ اللَّهِ؟ قالَ: لولا ذِكرُ اللَّهِ لم يُؤمَرْ بالقِتالِ. (٤/ ١٨٣٨؛ كنزالعمال: ٣٩٣١)