٩١١. نماز، ستون دين‌ انّ عَمودَ الدِّينِ الصَّلاةُ، وهِى أوَّلُ ما يُنظَرُ فيهِ مِن عَمَلِ ابنِ آدَمَ، فان صَحَّت نُظِرَ فى عَمَلِهِ، وان لَم تَصِحَّ لَم يُنظَرْ فى بَقِيَّةِ عَمَلِهِ. (٧/ ٣١٠٠؛ بحار: ٨٢/ ٢٢٧)
همانا ستون دين نماز است و نماز، نخستين عمل فرزند آدم است كه به آن رسيدگى مى‌شود؛ اگر درست بود، به ديگر اعمالش رسيدگى مى‌شودو اگر درست‌نبود، به ساير اعمالش رسيدگى نمى‌شود.
٩١٢. نماز، كوبيدن در خانه خدا ما دُمتَ فى الصَّلاةِ فانَّكَ تَقرَعُ بابَ المَلِكِ الجَبّارِ، ومَن يُكثِرْ قَرعَ بابِ المَلِكِ يُفتَحْ لَهُ. (٧/ ٣١٠٤؛ مكارم الاخلاق: ٢/ ٣٦٦)
تا زمانى كه در حال نماز هستى دَرِ خانه پادشاهى مقتدر را مى‌كوبى و هر كه دَرِ خانه پادشاه را بسيار بكوبد، سرانجام آن در به رويش باز مى‌شود.
٩١٣. خشوع، لازمه نماز لا صَلاةَ لمَن لا يَتَخَشَّعُ فى صلاتِهِ. (٧/ ٣١٠٦؛ الفردوس: ٥/ ١٩٥)
كسى كه در نمازش خشوع (و فروتنى) ندارد، نمازش نماز نيست.
٩١٤. غيبت، مانع پذيرش نماز مَنِ اغتابَ مُسلماً أومُسلِمَةً لَم يَقبَلِ اللَّهُ تعالى صلاتَهُ ولا صِيامَهُ أربَعينَ يَوماً ولَيلةً، الّا أن يَغفِرَ لَهُ صاحِبُهُ. (٧/ ٣١١٤؛ جامع الاخبار: ٤١٢)
هر كه از مرد يا زن مسلمانى غيبت كند، خداوند تعالى تا چهل شبانه روز، نه نمازش را مى‌پذيرد و نه روزه‌اش را، مگر اين كه غيبت شونده او را ببخشد.
٩١٥. حضور قلب در نماز لا يَقبَلُ اللَّهُ صلاةَ عَبدٍلا يَحضُرُ قَلبُهُ مَع بَدَنِهِ. (٧/ ٣١١٦؛ المحاسن: ١/ ٤٠٦)
خداوند نماز بنده‌اى را كه دلش با بدنش حضور ندارد، نمى‌پذيرد.