تعجيل در كار خير ٢١٤. نيفكندن كار امروز به فردا يا أبا ذَرٍّ، ايّاكَ والتَّسويفَ بِأمَلِكَ، فانَّكَ بِيَومِكَ ولَستَ بما بَعدَهُ، فان يَكُن غَدٌ لكَ فَكُن فى‌الغَدِ كما كُنتَ فى اليَومِ، وان لم يَكُن غَدٌ لكَ لَم تَندَمْ على ما فَرَّطتَ فى اليَومِ. (٦/ ٢٦٢٨؛ بحار: ٧٧/ ٧٥)
اى ابوذر! زنهار كه بر اثر آرزو، كار امروز را به فردا فكنى؛ زيرا كه تو در امروز به سر مى‌برى نه در فردا؛ چه، اگر فردايى براى تو بود، در فردا نيز چنان باش كه امروز بوده‌اى و اگر فردايى در كار نبود به‌خاطر كوتاهى كردن دركار امروزت پشيمان نشوى.
ترحم‌ ٢١٥. سزاواران به مهر ورزى و ترحم‌ ارحَمُوا عَزيزاً ذَلَّ، وغَنِيّاً افتَقَرَ، وعالِماً ضاعَ فى زمانِ جُهّالٍ.
(٤/ ١٩٩٦؛ بحار: ٧٤/ ٤٠٥)
به عزيزى كه خوار گشته و توانگرى كه تهيدست شده و دانشمندى كه در روزگار نادانان تباه گرديده است، مهربانى كنيد.
٢١٦. رحمت آوردن بر بيچارگان‌ ارحَمِ المَساكينَ. (٤/ ١٩٩٦؛ كنزالعمال: ٥٩٨٣)
با مستمندان مهربانى كن.
تكبر ٢١٧. متكبران، منفورترين‌ها أمقَتُ الناسِ المُتَكبِّرُ. (١١/ ٥٠٨٤؛ بحار: ٧٣/ ٢٣١)
منفورترين مردمان، شخص متكبّر است.