٤٩. استغفار، راه خروج از غم‌ها مَن أكثَرَ الاستِغفارَ جَعَلَ‌اللَّهُ لَهُ مِن كُلِّ هَمٍّ فَرَجاً، ومِن كُلِّ ضِيقٍ مَخرَجاً. (٩/ ٤٣٥٤؛ نورالثقلين: ٥/ ٣٥٧)
هر كس زياد آمرزش بخواهد، خداوند از هر غمى براى او گشايشى قرار دهد و از هر تنگنايى، راه برون شدنى.
استفاده از عمر ٥٠. غنيمت شمردن فرصت‌ها مَن فُتِحَ لَهُ بابٌ مِن الخَيرِ فَلْيَنتَهِزْهُ؛ فانّهُ لايَدرِى مَتى يُغلَقُ عَنهُ. (١٠/ ٤٥٨٤؛ كنزالعمال: ٤٣١٣٤)
هر كس كه درى از خير به رويش گشوده شود، بايد آن را غنيمت شمرد؛ زيرا كه نمى داند آن در، كى به رويش بسته مى شود.
٥١. استفاده نكردن از فرصت‌ها تَركُ الفُرَصِ غُصَصٌ. (١٠/ ٤٥٨٤؛ بحار: ٧٧/ ١٦٥)
از كف دادن فرصت‌ها، اندوه‌ها آورد.
اسراف‌ ٥٢. نشانه‌هاى اسرافكار أمّا علامةُ المُسرِفِ فأربَعةٌ: الفَخرُ بالباطِلِ، ويَأكُلُ ما لَيسَ عِندَهُ، ويَزهَدُ فى اصطِناعِ المَعروفِ، ويُنكِرُ مَن لا يَنتَفِعُ بِشَى‌ءٍ مِنهُ. (٥/ ٢٤٦٠؛ تحف العقول: ٢٢)
اسرافكار چهار نشانه دارد: به كارهاى باطل مى‌نازد، آنچه را فراخور حالش نيست مى‌خورد، در كارهاى خير بى‌رغبت است و هر كس را كه بدو سودى نرساند، انكار مى‌كند.