هزار حديث از پيامبر اعظم(ص) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٦

توبه‌ ٢٣٣. توبه، پوشاننده خطاها التَّوبهُ تَجُبُّ ما قَبلَها (٢/ ٦٣٦؛ مستدرك الوسايل: ١٢/ ١٢٩)
توبه، گذشته‌ها را مى‌پوشاند.
٢٣٤. پاك شدن توبه كار التّائبُ مِن الذَّنبِ كَمَنْ لا ذَنْبَ لَهُ (٢/ ٦٣٦؛ كنزالعمال: ١٠١٧٤)
توبه كننده از گناه، مانند انسان بى گناه است.
٢٣٥. كسب دوستى خدا با توبه‌ ليسَ شَى‌ءٌ أحَبَّ الى اللَّهِ مِن مُؤمنٍ تائبٍ أو مُؤمنةٍ تائبةٍ (٢/ ٦٣٦؛ بحار: ٦/ ٢١)
نزد خدا چيزى محبوب تر از مرد مؤمن يا زن مؤمنِ توبه كننده نيست.
٢٣٦. توبه كاران، بهترين خطاكاران‌ كُلُّ بَنى آدمَ خَطّاءٌ، وخَيرُ الخَطّائينَ التَّوّابونَ (٢/ ٦٣٦؛ الدرالمنثور: ١/ ٦٢٦)
همه آدميان خطا مى‌كنند و بهترين خطاكاران، توبه كنندگان‌اند.
٢٣٧. توبه و خشنودى خدا لَلَّهُ أفْرَحُ بتَوبةِ عبدِهِ مِن العَقيمِ الوالِدِ، ومِن الضّالِّ الواجِدِ، ومِن الظّمآنِ الوارِدِ. (٢/ ٦٣٦؛ كنزالعمال: ١٠١٦٥)
هر آينه خشنودى خداوند از توبه بنده خود بيشتر است از خوشحالى نازايى كه بچّه مى‌آورد و گم كرده‌اى كه گمشده خود را مى‌يابد و تشنه‌اى كه به آب مى‌رسد.
٢٣٨. نشانه‌هاى توبه‌گر أمَّا عَلامةُ التّائبِ فأربَعةٌ: النَّصيحةُ للَّهِ فى عَمَلِهِ، وتَرْكُ الباطِلِ، ولُزومُ الحَقِّ، والحِرْصُ على الخَيرِ. (٢/ ٦٣٨؛ تحف العقول: ٢٠)
نشانه توبه‌گر چهار چيز است: اخلاصِ عمل براى خدا، فرو گذاشتن باطل، پايبندى به حقّ و شوق و حرص به نيكى.