٩٨. اخلاص و دورى از حرام‌ مَن قالَ: «لا اله الّا اللَّهُ» مُخْلِصاً دَخلَ الجنّةَ. قِيلَ: وما اخلاصُها؟ قالَ: أنْ تَحْجِزَهُ عَن مَحارِمِ اللَّهِ. (١/ ٣٦٨؛ كنزالعمال: ٢٠٥)
هر كه از روى‌اخلاص بگويد «معبودى جز اللَّه نيست» وارد بهشت شود. عرض شد:
خالص كردن آن چگونه است؟ فرمود: به اين كه آن را از حرام‌هاى خدا دور نگه دارى.
٩٩. سه ويژگى كمال ايمان‌ ثلاثةٌ مَن كُنَّ فيهِ يَسْتَكمِلُ ايمانُهُ: رجُلٌ لا يَخافُ فى اللَّهِ لَوْمةَ لائمٍ، ولا يُرائى بشَى‌ءٍ مِن عَمَلِهِ، واذا عَرَضَ علَيهِ أمْرانِ أحدُهُما للدُّنيا والآخَرُ للآخِرَةِ، اخْتارَ أمرَ الآخِرَةِ على الدُّنيا. (١/ ٣٧٠؛ كنزالعمال: ٤٣٢٤٧)
سه چيز است كه هر كه داشته باشد ايمانش كامل است: ... در راه خدا از سرزنش هيچ نكوهش‌گرى نهراسد و در هيچ كار ريا و خودنمايى نكند و هرگاه دو چيز بر او عرضه شود كه يكى دنيايى است و ديگر آخرتى، كار آخرت را برگزيند.
١٠٠. شاخه‌هاى ايمان‌ الايمانُ بِضْعٌ وسَبعونَ شُعْبَةً، فأفْضَلُها قَولُ لا اله الّا اللَّهُ، وأدْناها اماطَةُ الأذى عَنِ الطَّريقِ، والحَياءُ شُعْبَةٌ مِن الايمانِ. (١/ ٣٧٠؛ كنزالعمال: ٥٢)
ايمان هفتاد و اندى شاخه است، برترين آنها گفته لا اله الا اللَّه است و كمترين آنها برداشتن چيزهاى آزارنده از سر راه مردم؛ و حيا شاخه‌اى از ايمان است.
١٠١. تأثير گناهان بر ايمان‌ لا تَزالُ لا اله الّا اللَّهُ تَنْفَعُ مَن قالَها حتّى يَسْتَخِفَّ بها، والاسْتِخْفافُ بِحَقِّها أنْ يَظْهَرَ العملُ بالمَعاصى فلا يُنْكِروهُ ولا يُغَيِّروهُ. (١/ ٣٧٠؛ كنزالعمال: ٢٢٣)
كلمه لا اله الا اللَّه، همواره براى گوينده آن سودمند افتد مگر زمانى كه آن را خوار شمارد و خفيف شمردن حقّ آن به اين است كه گناهكارى آشكار شود و آن را زشت نشمارند و در صدد از ميان بردن آن برنيايند.