٥٢٥. آراستگى مؤمن‌ انَّ اللَّهَ يُحِبُّ مِن عَبدِهِ اذا خَرجَ الى اخْوانِهِ أنْ يَتَهيّأَ لَهُم ويَتَجَمّلَ.
(٢/ ٧٧٢؛ مكارم الاخلاق: ١/ ٨٥)
خداوند متعال دوست دارد وقتى بنده‌اش نزد برادران خود مى‌رود، با هيأتى پرداخته و آراسته برود.
٥٢٦. آفت زيبايى‌ آفَةُ الجَمالِ الخُيَلاءُ. (٢/ ٧٧٤؛ بحار: ٧٧/ ٥٩)
آفت زيبايى، غرور است.
٥٢٧. چهره زيبا با قلب ناپاك‌ خَيرُ ما اعْطِىَ الرّجُلُ المؤمنُ خُلقٌ حَسَنٌ، وشَرُّ ما اعْطِىَ الرّجُل قلبُ سوءٍ فى صُورةٍ حَسَنةٍ. (٢/ ٧٧٤؛ كنزالعمال: ٥١٧٠)
بهترين چيزى كه به مرد مؤمن داده شده، خوى نيكوست و بدترين چيزى كه به انسان داده شده، قلب ناپاك، همراه با چهره زيباست.
٥٢٨. زيبايى و بيان‌ الجَمالُ فى اللِّسانِ. (٢/ ٧٧٦؛ تحف العقول: ٣٧)
زيبايى در زبان است.
زيركى‌ ٥٢٩. انسان زيرك‌ الكَيِّسُ مَن دانَ نفسَهُ وعَمِلَ لِما بَعدَ المَوتِ. (١١/ ٥٢٦٨؛ مكارم الاخلاق: ٢/ ٣٦٨)
زيرك كسى است كه نفس خود را محكوم سازد و براى پس از مرگ كار كند.
٥٣٠. زيرك‌ترين مؤمن‌ لمّا سُئلَ: منَ أكيَسُ المؤمنينَ قال: أكثُرهُم ذِكراً لِلمَوتِ و أشَدُّهُم لَهُ استِعداداً.
(١١/ ٥٢٧٠؛ الزهد للحسين بن سعيد: ٧٨)