هزار حديث از پيامبر اعظم(ص) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٠٢
نعمتهاى الهى ٨٩٧. دو نعمت مجهول نِعمَتانِ مَكفورَتانِ: الأمنُ والعافِيَةُ. (١٣/ ٦٣٥٨؛ بحار: ٨١/ ١٧٠)
دو نعمت است كه پوشيده اند: امنيّت و سلامت.
٨٩٨. بخشش، عامل پايدارى نعمتها انّ للَّهِ عِباداً اختَصَّهُم بالنِّعَمِ، يُقِرُّها فيهِم ما بَذَلوها للنّاسِ، فاذا مَنَعوها حَوَّلَها مِنهُم الى غَيرِهِم. (١٣/ ٦٣٦٢؛ بحار: ٧٥/ ٣٥٣)
خداوند بندگانى دارد كه نعمتها را به آنان اختصاص دادهاست؛ تا زمانى كه اين نعمتها را به مردم بذل و بخشش كنند، آنها را در ميانشان نگه مىدارد و هرگاه دريغ ورزند، نعمتها را از آنان به ديگران منتقل مىكنند.
٨٩٩. بازگو كردن نعمتهاى خدا انَّ اللَّهَ يُحِبُّ أن يَرى أثَرَ نِعمَتِهِ على عَبدِهِ. (١٣/ ٦٣٦٨؛ سنن الترمذى: ٢٨٩١)
خداوند دوست دارد كه اثر نعمت خود را در بندهاش ببيند.
٩٠٠. همه نعمتها در چهار نعمت مَن أمسى وأصبحَ وعِندَهُ ثَلاثٌ فقد تَمَّت علَيهِالنِّعمَةُ فى الدُّنيا: مَنأصبَحَ وأمسى مُعافىً فى بَدَنِهِ، آمِناً فى سَرْبِهِ، عِندَهُ قُوتُ يَومِهِ، فان كانَت عِندَهُ الرّابِعَةُ فَقد تَمَّت علَيهِ النِّعمَةُ فى الدُّنيا والآخِرَةِ؛ وهُو الْايمانُ.
(١٣/ ٦٣٧٢؛ تحف العقول: ٣٦)
هر كه شب و روز خود را سپرى كند و از سه چيز برخوردار باشد، نعمت دنيا بر او تمام شده است: كسى كه صبح و شامش را در تندرستى و آسايش خاطر گذراند و خوراك روز خود را داشته باشد و اگر چهارمين نعمت را هم داشته باشد، نعمت دنيا و آخرت را كامل دارد و آن (چهارمين) نعمت ايمان است.