٥٥٧. شاد ساختن مؤمن، شاد كردن خداست‌ مَن سَرَّ مُؤمناً فَقَد سَرَّنى، ومَن سَرَّنى فَقَد سَرَّ اللَّهَ. (٥/ ٢٤٥٠؛ كافى: ٢/ ١٨٨)
هر كه مؤمنى را شاد سازد، مرا شاد ساخته و هر كه مرا شاد كند، خدا را شاد كرده است.
شايسته‌سالارى‌ ٥٥٨. توجه به شايسته سالارى‌ مَنِ استَعمَلَ غُلاماً فى عِصابَةٍ فيها مَن هُو أرضى للَّهِ مِنهُ فَقَد خانَ اللَّهَ.
(١٤/ ٧١٣٠؛ بحار: ٢٣/ ٧٥)
هركس از ميان گروهى‌مردى را به كار گمارد، در حالى كه در بين آنها خداپسندتر از او وجود دارد، به خدا و رسول او و مؤمنان خيانت كرده است.
٥٥٩. به كار نگماردنِ مقام طلبان‌ انّا واللَّهِ لانُوَلِّى على هذاالعَمَلِ أحَداً سَألَهُ، ولا أحَداً حَرَصَ علَيهِ.
(١٤/ ٧١٣٠؛ صحيح مسلم: ٣/ ١٤٥٦)
به خدا سوگند ما كسى را كه متقاضى اين كار (حكومت) باشد، يا بر آن حرص بورزد، به اين كار نمى‌گماريم.
شب زنده‌دارى‌ ٥٦٠. زنده كردن قلب با شب زنده‌دارى‌ مَن أحيا لَيلةَ العِيدِ ولَيلةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ، لَم يَمُتْ قَلبُهُ يَومَ تَموتُ‌القُلوبُ.
(٦/ ٢٦١٠؛ ثواب الاعمال: ١/ ١٠٢)
هركه شب عيد (فطر و قربان) و شب نيمه شعبان را احيا كند، در آن روزى كه دل‌ها مى‌ميرند، دل او نميرد.