١٠٦. ستون‌هاى ايمان‌ الايمانُ فى عَشرَةٍ: المعرفةُ، والطّاعةُ، والعِلمُ، والعَملُ، والوَرَعُ، والاجتِهادُ، والصَّبرُ، واليقينُ، والرِّضا، والتَّسْليمُ، فأيَّها فَقدَ صاحِبُهُ بَطَلَ نِظامُهُ.
(١/ ٣٧٨؛ بحار: ٦٩/ ١٧٥)
ايمان در ده چيز است: شناخت، فرمانبرى (از خدا)، علم، عمل، پاكدامنى، سختكوشى، شكيبايى، يقين، خشنودى و تسليم (در برابر خدا). هر يك از اين ده (ركن) كم شود، رشته ايمان از هم پاشيده شود.
١٠٧. محكم ترين حلقه‌هاى ايمان‌ أوْثَقُ عُرى الايمانِ: الوَلايةُ فى اللَّهِ، والحُبُّ فى اللَّهِ، والبُغْضُ فى اللَّهِ.
(١/ ٣٧٨؛ كنزالعمال: ٤٣٥٢٥)
استوارترين دستاويز حلقه‌هاى ايمان، خدا را ولى خود گرفتن، دوست داشتن و كينه داشتن براى خداست.
١٠٨. شرايط چشيدن طعم ايمان‌ ثلاثٌ مَن كُنَّ فيه ذاقَ طَعْمَ الايمانِ: مَن كانَ لا شى‌ءَ أحبُّ الَيهِ مِن اللَّهِ ورسولِهِ، ومن كان لَأنْ يُحرقَ بالنّار أحبَّ اليهِ مِن أنْ يَرْتَدَّ عن دِينِهِ، ومن كانَ يُحبُّ للَّهِ ويُبغضُ للَّهِ. (١/ ٣٨٠؛ كنزالعمال: ٧٢)
سه چيز است كه هر كس داشته باشد طعم‌ايمان را چشيده است: چيزى را بيشتر از خدا و پيامبر او دوست نداشتن؛ او را با آتش سوزاندن، در نزدش بهتر باشد از دست شستن از دين؛ تنها براى خدا دوستى و دشمنى ورزيد.
١٠٩. نچشيدن طعم شيرين ايمان‌ مَن كان أكثرُ همّهِ نيلَ الشّهَواتِ نُزِعَ مِن قلبهِ حلاوةُ الايمانِ.
(١/ ٣٨٢؛ تنبيه الخواطر: ٢/ ١١٦)