٥١٥. خاموشى، در امان ماندن از گناه‌ لا يَسلَمُ أحَدٌ مِن الذُّنوبِ حتّى يَخزُنَ لِسانَهُ. (١١/ ٥٣١٤؛ تحف العقول: ٢٩٨)
هيچ كس تا زبان به دهان نگيرد از گناهان در امان نماند.
٥١٦. نگه داشتن زبان‌ ما عَمِلَ مَن لَم يَحفَظْ لِسانَهُ. (١١/ ٥٣١٤؛ بحار: ٧٧/ ٨٥)
كسى كه زبانش را نگه نداشته، عملى هم (به پيشگاه خداوند) نياورده است.
٥١٧. زبان و گرفتارى انسان‌ بَلاءُ الانسانِ مِن اللِّسانِ. (١١/ ٥٣١٤؛ بحار: ٧١/ ٢٨٦)
گرفتارى انسان، از زبان است.
٥١٨. كسب منزلت با ترك بيهوده‌گويى‌ أعظَمُ النّاسِ قَدراً مَن تَركَ ما لا يَعنيهِ. (١١/ ٥٣٣٤؛ امالى صدوق: ٢٨)
پرارج‌ترين مردم، كسى است كه آنچه را بيهوده است فرو گذارد.
زورگويى‌ ٥١٩. كيفر زورگويى‌ انَّ أعجَلَ الشَّرِّ عُقوبَةً البَغىُ. (٢/ ٥٢٤؛ كافى: ٢/ ٣٢٧)
كيفر زورگويى زودتر از كيفر هر كردار زشت ديگرى دامنگير انسان مى‌شود.
زيارت پيامبر (ص)
٥٢٠. شفاعت، نتيجه زيارت‌ مَن أتانِى زائراً كُنتُ شَفِيعَهُ يَومَ القِيامَةِ. (٥/ ٢٢٨٢؛ بحار: ١٠٠/ ١٤٢)
هر كه به زيارت من بيايد، در روز قيامت شفيع او باشم.