نيكوكارى‌ ٩٤٤. افزودن بر كارهاى نيك‌ يابنَ مَسعودٍ، أكثِرْ مِن الصّالِحاتِ والبِرِّ؛ فانّ الُمحسِنَ والمُسِى‌ءَ يَندَمانِ، يَقولُ الُمحسِنُ: يا لَيتَنى ازدَدتُ مِن الحَسَناتِ! ويقولُ المُسِى‌ءُ: قَصَّرتُ‌ (١٣/ ٦٣٨٨؛ مكارم الاخلاق: ٢/ ٣٥٣)
اى پسر مسعود، كارهاى شايسته و نيك بسيار به جاى آر؛ زيرا نيكوكار و بدكار هر دو پشيمان مى‌شوند. نيكوكار مى‌گويد: كاش خوبى‌هاى بيشترى انجام مى‌دادم و بدكار مى‌گويد: كوتاهى كردم.
٩٤٥. ارزشمندى همه كارهاى نيك‌ لا تُحَقِّرَنَّ شَيئاً مِنَ‌المَعروفِ، ولَو أن تَلقى أخاكَ ووَجهُكَ مَبسوطٌ الَيهِ.
(٨/ ٣٦٩٢؛ كنزالفوائد: ١/ ٢١٢)
هيچ كار خوبى را دست كم نگير، اگر چه (كارى مانند) برخورد گشاده‌رويانه با برادرت باشد.
٩٤٦. نيكى و بدى‌ وَجَدْتُ الحَسَنةَ نُوراً فى القَلبِ، وزَيْناً فى الوَجْهِ، وقُوّةً فى العَملِ، و وَجَدتُ الخَطيئةَ سَواداً فى القَلبِ، ووَهْناً فى العَملِ، وشَيْناً فى الوَجْهِ‌ (٣/ ١١٩٦؛ كنزالعمال: ٤٤٠٨٤)
نيكى را نور دل و آرايه رخسار و نيروى كار يافتم، و بدى و گناه را سياهى دل و سستى در كار وزشتى چهره.
٩٤٧. سرشتن دل‌ها به محبت نيكان‌ جُبِلَتِ القُلوبُ على حُبِّ مَن أحسَنَ الَيها، وبُغْضِ مَن أساءَ الَيها.
(٣/ ١٢٠٤؛ تحف العقول: ٣٧)
دل‌ها بر محبّت كسى كه به آنها خوبى كند سرشته شده است و نيز بر دشمنى و نفرت از كسى كه به آنها بدى روا دارد.