٨٩٣. از سنت‌هاى پيامبر: روى زمين غذا خوردن و ...
خَمسٌ لا أدَعَهُنَّ حتَّى المَماتِ: الأكلُ علَى الحَضيضِ مَع العَبيدِ، ورُكوبىَ الحِمارَ مُؤْكَفاً، وحَلبىَ العَنزَ بِيَدى، ولُبسُ الصُّوفِ، والتَّسليمُ علَى الصِّبيانِ؛ لِتَكونَ سُنّةً مِن بَعدى. (١٣/ ٦١٩٦؛ امالى الصدوق: ٦٨)
پنج كار است كه تا زنده هستم رهايشان نمى‌كنم: غذا خوردن روى زمين با بندگان، سوار شدن بر الاغ برهنه، دوشيدن بز با دست خودم، پوشيدن لباس پشمينه و سلام كردن به كودكان، تا اين كارها بعد از من سنّت شود.
٨٩٤. آزار ديدن پيامبر (ص) در راه خدا ما اوذِىَ أحَدٌ مِثلَ ما اوذِيتُ فى اللَّهِ. (١٣/ ٦٢٠٠؛ كنزالعمال: ٥٨١٨)
هيچ كس مانند من در راه خدا آزار نديده است.
٨٩٥. سختى كشيده‌ترين بنده خدا در راه خدا لَقد اوذِيتُ فى اللَّهِ وما يُؤذى أحَدٌ، واخِفْتُ فى اللَّهِ وما يُخافُ أحَدٌ، ولَقد أتَت علَىَّ ثَلاثونَ مِن يَومٍ ولَيلَةٍ و مالى ولبِلالٍ طَعامٌ يأكُلُهُ ذو كَبِدٍ الّا شى‌ءٌ يُوارِيهِ ابطُ بلالٍ. (١٣/ ٦٢٠٠؛ كنزالعمال: ١٦٦٧٨)
هيچ كس به اندازه من در راه خدا آزار نديده و هيچ كس به اندازه من در راه خدا ترسانده و تهديد نشده است. سى شبانه روز بر من گذشت و من و بلال غذايى كه موجود زنده‌اى بخورد، نداشتيم، مگر آن مقدارى كه اگر زير بغل بلال مى‌گذاشتى ديده نمى‌شد! نشستن‌ ٨٩٦. ادب نشستن‌ انّ لكُلِّ شىْ‌ءٍ شَرَفاً وانَّ أشْرَفَ الَمجالسِ ما استُقْبِلَ بهِ القِبلةُ.
(٢/ ٧٤٠؛ بحار: ٧٥/ ٤٦٩)
هر چيزى شرافت و حرمتى دارد و شريف ترين نوع نشستن، آن است كه رو به قبله باشد.