٥٧. اطاعت، تنها راه رسيدن به آنچه نزد خداست‌ انّهُ لا يُدرَكُ ما عِندَ اللَّهِ الّا بطاعَتِهِ. (٧/ ٣٣٢٨؛ وسايل الشيعه: ١١/ ١٨٤)
به آنچه نزد خداست، جز با طاعت از او، نتوان رسيد.
اطعام‌ ٥٨. ارزش و برترى اطعام‌ لمّا سَألَهُ رجُلٌ عن أفضَلِ الأعمالِ قال: اطعامُ الطَّعامِ، واطيابُ الكلامِ. (١١/ ٥٢٥٦؛ بحار: ٧١/ ٣١٢)
در پاسخ به مردى كه پرسيد برترين كارها كدام است؟ فرمود: اطعام كردن و نيكو سخن گفتن.
امامت‌ ٥٩. ضرورت شناخت امام‌ مَن ماتَ وَهُوَ لا يَعرفُ امامَهُ ماتَ مِيتةً جاهليّةً. (١/ ٢١٨؛ بحار: ٢٣/ ٧٦)
هر كه بميرد و امام خود را نشناخته باشد به مرگ جاهلى مرده‌است.
٦٠. فرمان نبردن از حاكم جور لا طاعةَ لِمَنْ لَمْ يُطِعِ اللَّهَ. (١/ ٢٣٤؛ كنزالعمال: ١٤٨٧٢)
از كسى كه فرمانبردار خدا نيست، نبايد فرمان برد.
٦١. امامان، راهبران به سوى خداوند انّ أئمّتَكُمْ قادَتُكمْ الى اللَّهِ، فانْظُروا بِمَنْ تَقْتَدونَ فى دِينِكُمْ وصَلاتِكُمْ. (١/ ٢٢٨؛ بحار: ٢٣/ ٣٠) امامان شما راهبران شما به سوى خداوندند، پس، بنگريد كه در دين و نماز خود به چه كسى اقتدا مى‌كنيد؟