هزار حديث از پيامبر اعظم(ص)
 
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص

هزار حديث از پيامبر اعظم(ص) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٣

١٧٢. محرومين از بهشت‌ تَحْرُمُ الجنّةُ على ثلاثةٍ: على المَنّانِ، وعلى المُغْتابِ، وعلى مُدمِنِ الخَمرِ.
(٢/ ٨٠٤؛ الزهد للحسين بن سعيد)
بهشت بر سه كس حرام است: منّت گذارنده (برخدا)، غيبت كننده و ميگسار.
١٧٣. خيانت و بهشت‌ لايَدخُلُ الجَنّةَ خِبٌّ ولا خائِنٌ. (٢/ ٨٠٦؛ كنزالعمال: ٤٣٧٧٧)
حيله‌گر و خيانتكار به بهشت نمى‌روند ١٧٤. محروم بودن حاكم خائن از بهشت‌ مَنِ اسْتَرْعى رَعِيّةً فغَشَّها حَرّمَ اللَّهُ علَيهِ الجَنّةَ. (٢/ ٨٠٦؛ تنبيه الخواطر: ٢/ ٢٢٧)
هر كس سرپرست ملتى شود و به آنها خيانت و دغل ورزد، خداوند بهشت را بر او حرام گرداند.
١٧٥. درجات خاص بهشت‌ انَّ فى الجَنّةِ دَرَجةً لا يَنالُها الّا امامٌ عادِلٌ، أو ذو رَحِمٍ وَصُولٌ، أو ذو عِيالٍ صَبورٌ. (٢/ ٨١٠؛ الخصال: ٩٣)
در بهشت درجه و مقامى است مخصوص پيشواى دادگر و آن كه زياد صله رحم به جا آورد و عيالوار صبور.
١٧٦. تهيدستان و بهشت‌ أوَّلُ مَن يَدخُلُ الجَنّةَ مِن خَلقِ اللَّهِ الفُقَراءُ. (٢/ ٨١٨؛ كنزالعمال: ١٦٦٣٦)
نخستين خلق خدا كه وارد بهشت مى‌شوند تهيدستان‌اند.
١٧٧. اولين وارد شوندگان به بهشت‌ أوَّلُ مَن يَدخُلُ الجَنةَ شَهيدٌ وعَبدٌ أحسنَ عِبادةَ ربِّهِ. (٢/ ٨١٨؛ تنبيه الخواطر: ١/ ٥٧)
نخستين كسى كه داخل بهشت مى‌شود، شهيد است و بنده‌اى كه عبادت پروردگارش را به نيكويى به جاى آورده باشد.