هزار حديث از پيامبر اعظم(ص) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٩
هر كس بيشترين فكر و تلاشش رسيدن به خواهشهاى نفسانى باشد، حلاوت ايمان از قلبش گرفته شود.
١١٠. عدم ايمان أدنى الكفرِ أنْ يَسمعَ الرّجُلُ مِن أخيهِ الكَلَمَةَ فيَحْفَظَها علَيهِ يُريدُ أنْ يَفْضَحَهُ بها، اولئكَ لا خَلاقَ لَهُم. (١/ ٣٨٤؛ بحار: ٧٧/ ١٩٣)
كمترين (كارى كه انسان را به) كفر (نزديك مى كند) آن است كه انسان از برادرش سخنى بشنود و آن را نگه دارد تا روزى با آن، او را رسوا سازد. اين افراد بهره اى از خوبى نبرده اند.
١١١. بخل و ناسازگارى با مؤمن خَصْلتانِ لا تَجتَمِعانِ فى مؤمنٍ: البُخلُ، وسُوءُ الظَّنِّ بالرِّزقِ.
(١/ ٣٨٦؛ بحار: ٧٧/ ١٧٢)
دو خصلت است كه در مؤمن گرد نمىآيند: بخل و بد گمانى به روزى.
١١٢. بدخويى و ناسازگارى با مؤمن خُلُقان لا يَجتَمِعانِ فى مؤمنٍ: الشُّحُّ، وسُوءُ الخُلقِ. (١/ ٣٨٦؛ بحار: ٧٧/ ١٧٣)
دو خوى درمؤمن فراهم نمىآيند: آزمندى و بدخويى.
١١٣. دورى مؤمن از دروغ يُطبَعُ المؤمنُ على كلِّ خَصلةٍ ولا يُطبَعُ على الكذبِ ولا على الخِيانةِ. (١/ ٣٨٨؛ تحف العقول: ٥)
مؤمن به هر خصلتى خود را سازگار مى سازد، اما به دروغگويى وخيانت هرگز.
١١٤. محبوب بودن بنده مؤمن انَّ اللَّهَ جلّ ثَناؤهُ يقولُ: وعِزَّتى وجَلالى، ما خَلَقتُ مِن خَلْقى خَلْقاً أحَبَّ الَىَّ مِن عَبدىَ المؤمنِ. (١/ ٣٩٠؛ بحار: ٧١/ ١٥٨)