نادانى‌ ٨٧٦. نادانى در نافرمانى‌ انَّ الجاهِلَ مَن عَصى اللَّهَ وانْ كانَ جَميلَ المَنظَرِ عَظيمَ الخَطَرِ.
(٢/ ٨٧٢؛ بحار: ١/ ١٦٠)
نادان كسى است كه خدا را نافرمانى كند، هر چند خوش سيما و بلند پايه باشد.
٨٧٧. خصوصيت نادان‌ صِفةُ الجاهِلِ: أنْ يَظلِمَ مَن خالَطَهُ، ويَتَعدّى على منَ هُو دُونَهُ، ويَتطاوَلَ على مَن هُو فَوقَهُ، كلامُهُ بغَيرِ تَدَبُّرٍ. (٢/ ٨٧٤؛ تحف العقول: ٢)
خصوصيت نادان اين است كه درباره هر كس كه با او همنشين شود ستم روا دارد، به فرو دستش دراز دستى كند، بر بالا دستش گردنفرازى نمايد و بدون آن كه در سخن بينديشد زبان به گفتار گشايد.
٨٧٨. نشانه نادانى‌ مِن الجَهل أنْ تُظهِرَ كلَّ ما عَلِمْتَ. (٢/ ٨٧٦؛ تنبيه الخواطر: ٢/ ١٢٢)
از نادانى است كه هر چه مى‌دانى فاش سازى.
ناسزاگويى‌ ٨٧٩. هلاكت، نتيجه ناسزاگويى به مؤمن‌ سابُّ المُؤمِنِ كالمُشرِفِ على الهَلَكَهِ. (٥/ ٢٣٥٢؛ كنزالعمال: ٨٠٩٣)
ناسزاگوى به مؤمن، همانند انسانِ در آستانه هلاكت است.
٨٨٠. نهى از ناسزا گويى به زمين و زمان‌ لا تَسُبُّوا الرِّياحَ فانّها مَأمُورَةٌ، ولا تَسُبُّوا الجِبالَ ولا السّاعاتِ ولا الأيّامَ ولا اللَّيالِىَ فَتَأثَمُوا وتَرجِعَ علَيكُم. (٥/ ٢٣٥٢؛ علل الشرايع: ٥٧٧)