هزار حديث از پيامبر اعظم(ص) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٧
٤٣٤. نهى از نكوهش دنيا لا تَسُبُّوا الدنيا فَنِعمَتْ مَطِيَّةُ المؤمنِ، فعلَيها يَبلُغُ الخيرَ وبها يَنجو مِن الشرِّ، انّهُ اذا قالَ العبدُ: لَعَنَ اللَّهُ الدنيا قالَتِ الدُّنيا: لَعَنَ اللَّهُ أعصانا لِرَبِّهِ! (٤/ ١٦٩٨؛ بحار: ٧٧/ ١٧٨)
به دنيا ناسزا مگوييد كه آن نيكو مركبى است براى مؤمن؛ زيرا به وسيله آن به خير و خوبى مىرسد و از شرّ و بدى مىرهد. هر گاه بنده بگويد: لعنت خدا بر دنيا، دنيا گويد:
لعنت خدا بر نافرمانترين ما نسبت به پروردگارش.
٤٣٥. دنيا دوستى، بزرگ ترين گناه كبيره أكبَرُ الكبائرِ حُبُّ الدنيا. (٤/ ١٧٠٢؛ كنزالعمال: ٦٠٧٤)
بزرگ ترين گناه كبيره، دنيا دوستى است.
٤٣٦. ريشه گناهان حُبُّ الدنيا أصلُ كلِ مَعصيَةٍ وأوّلُ كُلِّ ذَنب. (٤/ ١٧٠٢؛ تنبيه الخواطر: ٢/ ١٢٢)
دنيا دوستى ريشه هر معصيت و آغاز هر گناهى است.
٤٣٧. دنيا، ابزار نبود اصلاح مؤمن لَيْسَ مِن حُبِّ الدنيا طَلَبُ ما يُصْلِحُكَ. (٤/ ١٧٠٤؛ كنزالعمال: ٥٤٣٩)
جستن آنچه از دنيا كه تو را اصلاح مىكند، دنيا دوستى نيست.
٤٣٨. تقابل دنيا و آخرت مَن أحَبَّ دُنياهُ أضَرَّ بآخرَتِهِ. (٤/ ١٧٣٦؛ بحار: ٧٣/ ٨١)
هر كه دنيايش را دوست بدارد، به آخرتش زيان رساند.
٤٣٩. ناچيزى دنيا در برابر آخرت ما الدنيا فى الآخِرَةِ الّا مِثلُ مايَجعَلُ أحدُكُم اصبَعَهُ فى اليَمِّ فليَنظُرْ بِمَ يَرجِعُ. (٤/ ١٧٥٠؛ بحار: ٧٣/ ١١٩)