براى دنياى خود چنان كار كن كه گويى جاودانه خواهى زيست و براى آخرتت چنان بكوش كه گويى فردا خواهى مرد.
آراستگى‌ ٤. بهترين زيور مرد أحسَنُ زِينَةِ الرَّجُلِ‌السَّكِينَةُ معَ ايمانٍ. (٥/ ٢٣٠٢؛ بحار: ٧١/ ٣٣٧)
نيكوترين زيورِ مرد، آرامش همراه ايمان است.
آزار ٥. آزار رساندن به مؤمن‌ مَن آذى مُؤمناً فَقَدْ آذانى. (١/ ١١٨؛ بحار: ٦٧/ ٧٢)
هر كه مؤمنى را بيازارد، بى گمان مرا آزرده است.
٦. نگاه ترسناك به مؤمن‌ مَن نَظَرَ الى مؤمنٍ نظرةً يُخيفُهُ بها أخافَهُ اللَّهُ تعالى يومَ لا ظِلَّ الّا ظِلّهُ. (١/ ١١٨؛ بحار: ٧٥/ ١٥٠)
هر كس مؤمنى را با نگاهش بترساند، خداوند در روزى كه سايه‌اى جز سايه او نيست وى را بترساند! ٧. اندوهناك كردن مؤمن‌ مَن أحْزَن مُؤمناً ثمّ أعطاهُ الدُّنيا لم يَكُنْ ذلكَ كَفّارتَه، ولم يُؤْجَرْ عَلَيهِ. (١/ ١١٨؛ بحار: ٧٥/ ١٥٠)
هر كه مؤمنى را اندوهناك سازد و سپس دنيا را به او بدهد، اين بخشش، سبب بخشودگى گناهش نشود و بر آن پاداشى نبيند.