هزار حديث از پيامبر اعظم(ص) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٥٨
١٩٦. ورود به گناه، نتيجه پرگويى أكثَرُ الناسِ ذُنوباً أكثَرُهُم كلاماً فيما لا يَعنيهِ. (١١/ ٥٢٤٠؛ الترغيب والترهيب: ٣/ ٥٤٠)
پُرگناهترين مردم، آنانند كه بيشتر بيهودهگويى مىكنند.
١٩٧. كلمه بيجا، دور كننده از بهشت انّ الرجُلَ لَيَدنُو مِن الجَنَّةِ حتّى ما يكونُ بينَهُ وبينَها الّا قِيدُ رُمحٍ، فيَتَكلَّمُ بالكَلِمَةِ فَيَتباعَدُ مِنها أبعَدَ مِن صَنعاءَ. (١١/ ٥٢٤٢؛ الترغيب والترهيب: ٣/ ٥٣٧)
آدمى (گاه) چندان به بهشت نزديك مىشود، كه به اندازه نيزهاى با آن فاصلهدارد. پس سخنىمىگويد و به فاصلهاى دورتر از صنعا، از بهشت دور مىشود.
١٩٨. كثرت كلام، تنها در ياد خدا لا تُكثِرُوا الكلامَ بغيرِ ذِكرِ اللَّهِ؛ فانَّ كَثرَةَ الكلامِ بغَيرِ ذِكرِ اللَّهِ قَسوَةُ القَلبِ، انّ أبعَدَ الناسِ مِن اللَّهِ القَلبُ القاسى. (١١/ ٥٢٤٤؛ امالى طوسى: ٣)
در غير از ياد خدا، بسيار سخن مگوييد؛ زيرا بسيار گويى در جز ياد خدا، موجب سختدلى مىشود و دورترين مردم از خدا، آدم سختدل است.
١٩٩. برترى خاموشى بر سخن بيهوده السُّكوتُ خَيرٌ مِن املاءِ الشَّرِّ، واملاءُ الخَيرِ خَيرٌ مِن السُّكوتِ.
(١١/ ٥٢٥٢؛ بحار: ٧١/ ٢٩٤)
خاموشى، بهتر از املا كردن بدى (بر فرشتگان كاتب اعمال) است و املا كردن خوبى، بهتر از خاموشى است.
پشيمانى ٢٠٠. بيشترين پشيمانى در قيامت انَّ أشَدَّ النّاسِ نَدامَةً يَومَ القِيامَةِ، رجُلٌ باعَ آخِرَتَهُ بدُنيا غَيرِهِ.
(٣/ ١١٩٢؛ كنزالعمال: ١٤٩٣٦)