هزار حديث از پيامبر اعظم(ص) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٩٨
به بادها ناسزا مگوييد كه آنها (از جانب خداوند) مأمورند و كوهها و لحظهها و روزها و شبها را ناسزا نگوييد كه گنهكار مىشويد و به خودتان بر مىگردد.
٨٨١. نهى از ناسزاگويى به مردم لا تَسُبُّوا الناسَ فَتَكتَسِبُوا العَداوةَ بَينَهُم. (٥/ ٢٣٥٤؛ كافى: ٢/ ٣٦٠)
به مردم ناسزا مگوييد كه با اين كار در ميان آنها دشمن پيدا مى كنيد.
نبوت ٨٨٢. سخن گفتن پيامبران به فراخور فهم مردم انّا مَعاشِرَ الأنبياءِ امِرنا أن نُكلِّمَ النّاسَ على قَدرِ عُقولِهِم.
(١٢/ ٥٧٩٦؛ بحار: ٧٧/ ١٤٠)
ما، جماعت پيامبران، فرمان داريم كه با مردم به فراخور فهم و خردهايشان سخن بگوييم.
٨٨٣. خوشرويى و مصافحه، از اخلاق انبيا مِن أخلاقِ النَّبيِّينَ والصِّدِّيقينَ البَشاشَةُ اذا تَراءوا، والمُصافَحَةُ اذا تَلاقوا.
(١٢/ ٥٨٠٠؛ تنبيه الخواطر: ١/ ٢٩)
از اخلاق پيامبرانو صدّيقان، خوشرويى در هنگام روبهرو شدن با ديگران و دست دادن به هنگام رسيدن به ديگران بود.
٨٨٤. اسامى و القاب پيامبر (ص)
لَمّا سأ لَهُ يَهودىٌّ عَن وَجهِ تَسمِيَتِهِ بمُحمّدٍ وأحمَدَ وأبى القاسِمِ وبَشيرٍ ونَذيرٍ وداعٍ؟-: أ مّا مُحمّدٌ فانّى مَحمودٌ فى الأرضِ، وأ مّا أحمَدُ فانّى مَحمودٌ فى السَّماءِ، وأ مّا أبو القاسِمِ فانَّ اللَّهَعزّ و جل يَقسِمُ يَومَ القِيامَةِ قِسمَةَ النّارِ؛ فمَن كَفَرَ بِى مِن الأوَّلينَ والآخِرينَ ففى النّارِ، ويَقسِمُ قِسمَةَ الجَنّةِ؛ فمَن آمَنَ بى وأقَرَّ