٣٦٠. پاداش خوشخو انّ صاحِبَ الخُلقِ الحَسنِ لَهُ مِثلُ أجْرِ الصّائمِ القائمِ. (٤/ ١٥٢٠؛ كافى: ٢/ ١٠٠)
همانا انسان خوشخو پاداش روزه‌گيرِ شب‌زنده دار دارد.
٣٦١. خوش خلقى، سنگين ترين عمل‌ ما مِن شى‌ءٍ أثقَلُ فى الميزانِ مِن حُسنِ الخُلقِ. (٤/ ١٥٢٢؛ عيون اخبارالرضا (ع): ٢/ ٣٧)
در ترازوى اعمال چيزى سنگين تر از خوشخويى نيست.
٣٦٢. خوشخو، محبوب خداوند انّ أحَبّكُم الَىَّ وأقرَبَكُم مِنّى يَومَ القِيامَةِ مَجلِساً أحْسَنُكُم خُلقاً، وأشَدُّكُم تَواضُعاً. (٤/ ١٥٢٢؛ بحار: ٧١/ ٣٨٥)
محبوب ترين و نزديك ترين شما به من در روز قيامت، خوشخوترين و متواضع‌ترين شماست.
٣٦٣. خوشخويى و كمال دين‌ أكمَلُ المؤمنينَ ايماناً أحْسَنُهُم خُلقاً. (٤/ ١٥٢٢؛ امالى طوسى: ١٤٠)
ايمان آن مؤمن كامل تر است كه اخلاقش نيكوتر باشد.
٣٦٤. خداوند دوستدار خوى‌هاى والا انّ اللَّهَ يُحِبُّ مَعالِىَ الأخْلاقِ ويَكْرَهُ سَفْسافَها. (٤/ ١٥٢٨؛ كنزالعمال: ٥١٨٠)
خداوند خوى‌هاى والا را دوست مى‌دارد و خوى‌هاى پست را ناخوش مى‌دارد.
٣٦٥. مكارم اخلاقى و بعثت‌ انّما بُعِثْتُ لُاتَمِّمَ مَكارِمَ الأخْلاقِ. (٤/ ١٥٣٠؛ كنزالعمال: ٥٢١٧)
همانا من برانگيخته شده‌ام تا مكارم اخلاق را به كمال رسانم.
٣٦٦. اخلاق خوش، استواركننده دوستى‌ حُسنُ الخُلقِ يُثْبِتُ المَودَّةَ. (٤/ ١٥٣٤؛ بحار: ٧٧/ ١٤)
حُسن خلق رشته دوستى را استوار مى‌كند.