هر گاه خداوند عشق و دوستى على را در دل مؤمنى استوار سازد و با اين حال قدمش بلغزد (خطايى از او سر زند) در روز قيامت قدمش را بر صراط استوار نگه دارد.
٦٧. با حق بودن على (ع)
علىٌّ مَع الحقِّ والحقُّ مَع علىٍّ، يَدورُ حَيثُما دارَ. (١/ ٢٥٨؛ شرح ابن ابى الحديد: ٢/ ٢٩٧)
على با حقّ است و حقّ با على؛ و هر جا باشد بر محور او مى گردد.
٦٨. جدا نشدن امام على (ع) از قرآن‌ علىٌّ مَع القرآنِ والقرآنُ مَع علىٍّ، لن يَفْتَرِقا حتّى يَرِدا علَىّ الحوضَ.
(١/ ٢٥٨؛ تاريخ دمشق: ٣/ ١٢٥)
على با قرآن و قرآن با على است و هرگز از هم جدا نشوند تا در كنار حوض (كوثر) نزدم آيند.
٦٩. على (ع) دروازه شهر علم‌ أنا مدينةُ العلمِ وعلىٌّ بابُها، فمَن أرادَ العلمَ فلْيَأتِهِ من بابِهِ.
(١/ ٢٦٠؛ كنزالعمال: ٣٢٩٧٩)
من شهر علم هستم و على دروازه آن. پس، هر كه علم خواهد بايد كه از در آن وارد شود.
امانتدارى‌ ٧٠. امانتدارى و ثروتمندى‌ الأمانَةُ تَجلِبُ الغَناءَ، والخِيانَةُ تَجلِبُ الفَقرَ. (١٠/ ٤٦٧٦؛ بحار: ٧٥/ ١١٤)
امانتدارى، توانگرى مى آورد و خيانت (در امانت) به فقر مى كشاند.
٧١. امانتدارى و ايمان‌ لا ايمانَ لِمَن لا أمانةَ لَهُ. (١/ ٤١٠؛ بحار: ٧٢/ ١٩٨)
آن كه امانتدار نيست، ايمان ندارد.