٣٣٣. بهشت، منزل خدمت رسانان‌ مَن رَدَّعَن قَومٍ مِنَ المُسلِمينَ عادِيةَ ماءٍ أونارٍ وَجَبَت لَهُ الجَنَّهُ. (٨/ ٣٦٩٤؛ كافى: ٥/ ٥٥)
هر كس از آسيب سيلاب يا آتش‌سوزى به گروهى از مسلمانان جلوگيرى كند، بهشت بر او واجب گردد.
٣٣٤. سرور بودن خدمتگزاران به مردم‌ سَيِّدُ القَومِ خادِمُهُم. (٦/ ٢٦١٤؛ كنزالعمال: ١٧٥١٧)
سرور قوم، خدمتگزار آنهاست.
٣٣٥. خدمت رسانى به مؤمن‌ أيُّما مُسلمٍ خَدَمَ قَوماً مِن المُسلمينَ الّا أعْطاهُ اللَّهُ مِثْلَ عَدَدِهِم خُدّاماً فى الجَنّةِ.
(٣/ ١٣٧٨؛ كافى: ٢/ ٢٠٧)
هر مسلمانى كه گروهى از مسلمانان را خدمت كند، خداوند به تعداد آنان در بهشت به او خدمتكار دهد.
٣٣٦. فضيلت خدمت به مؤمن‌ خِدْمَةُ المؤمنِ لأخيهِ المؤمنِ دَرَجةٌ لا يُدْرَكُ فَضْلُها الّا بمِثْلِها.
(٣/ ١٣٧٨؛ مستدرك الوسايل: ١٢/ ٤٢٩)
خدمت كردن مؤمن به برادر مؤمنش مقامى است كه فضيلت و ثواب آن جز با همانند آن (خدمت متقابل) به دست نيايد.
٣٣٧. بر آوردن نياز مؤمن‌ مَن مَشى فى عَونِ أخيهِ ومَنْفعتِهِ فلَهُ ثَوابُ الُمجاهِدينَ فى سبيلِ اللَّهِ.
(٣/ ١٣١٨؛ ثواب الاعمال: ٣٤٠)
كسى كه براى كمك به برادر خود و سود رساندن به او قدمى بردارد، پاداش مجاهدان در راه خدا را دارد.