٦٩٥. لذت كوتاه و غم دراز مدت‌ رُبَّ شَهْوةِ ساعةٍ تُورِثُ حُزناً طويلًا. (٣/ ١١٤٦؛ امالى طوسى: ٥٣٣)
بسا خواهش و لذتى كه بيش از دمى نپايد، امّا اندوهى دراز مدت بر جاى گذارد.
٦٩٦. ميوه‌هاى يقين و شك‌ انّ اللَّهَ- بحُكْمِهِ وفَضْلِه- جَعلَ الرَّوحَ والفَرحَ فى اليقينِ والرِّضا، وجَعلَ الهَمَّ والحُزنَ فى الشَّكِّ والسُّخْطِ. (٣/ ١١٤٨؛ تحف العقول: ٦)
خداوند- از روى حكمت و لطف خويش- آسايش و شادمانى را در يقين و خرسندى قرار داد و غم و اندوه را در شكّ و ناخشنودى (از خدا).
٦٩٧. دنيا دار غم و اندوه‌ أيُّها النّاسُ، هذهِ دارُ تَرَحٍ لا دارُ فَرَحٍ، ودارُ الْتِواءٍ لا دارُ اسْتِواءٍ، فمَن عَرَفها لَم يَفْرَحْ لِرَجاءٍ، ولَم يَحْزَنْ لِشَقاءٍ. (٣/ ١١٥٠؛ اعلام الدين: ٣٤٣)
اى مردم! دنيا سراى غم است نه سراى شادى، سراى دشوارى است نه سراى آسودگى.
پس، هر كه آن را شناخت، با اميدى (و رسيدن به آرزويى) شاد نشد و با سختى و عسرتى اندوهگين نگشت.
٦٩٨. اندوه پسنديده‌ ما عُبِدَ اللَّهُ عزّ و جل على مِثْلِ طُولِ الحُزْنِ. (٣/ ١١٥٦؛ مكارم الاخلاق: ٢/ ٣٦٧)
خداوند عزّ و جل با چيزى همانند اندوه طولانى عبادت نشده است.
غيبت‌ ٦٩٩. نهى از غيبت مردم‌ مَرَرتُ ليلةَ اسرِىَ بى‌على قَومٍ يَخمِشُونَ وُجوهَهُم بأظفارِهمِ، فقلتُ: يا جَبرَئيلُ، مَن هؤلاءِ؟ فقالَ: هؤلاءِ الذينَ يَغتابُونَ الناسَ ويَقَعُونَ فى أعراضِهِم. (٩/ ٤٤٥٠؛ تنبيه الخواطر: ١/ ١٥١)