٧٢. مهم شمردن امانتدارى‌ لَيس مِنّا مَن يُحَقِّرُ الأمانةَ حتّى يَسْتَهلِكَها اذا اسْتُودِعَها. (١/ ٤١٠؛ بحار: ٧٥/ ١٧٢)
از ما نيست آن كه امانت را بى‌اهميت شمارد و بدين سبب امانتى را كه به او سپرده شده ضايع گرداند.
٧٣. آثار امانت دارى‌ الأمانةُ تَجْلِبُ الغَناءَ، والِخيانةُ تَجْلِبُ الفَقرَ. (١/ ٤١٠؛ بحار: ٧٥/ ١١٤)
امانتدارى توانگرى مى‌آورد و خيانت (در امانت) نادارى‌ ٧٤. امانت بودن مجالس‌ الَمجالسُ بالأمانةِ، وافْشاءُ سِرِّ أخيكَ خِيانَةٌ، فاجْتَنِبْ ذلكَ، واجْتَنِبْ مجلسَ العَشيرةِ. (٢/ ٧٤٤؛ بحار: ٧٧/ ٨٩)
مجلسها امانتند و فاش كردن راز برادرت خيانت است. از اين كار دورى كن و از نشست‌هاى عشيره‌اى بپرهيز.
امر به معروف و نهى از منكر ٧٥. مقام خليفه اللهى در امر به معروف و نهى از منكر مَن أمَرَ بِالمَعروفِ ونَهى عَنِ المُنكَرِ فهُوَ خَليفَةُ اللَّهِ فى الأرضِ، وخَليفَةُ رَسولِهِ. (٨/ ٣٦٩٨؛ مستدرك الوسائل: ١٢/ ١٧٩)
هر كه امر به معروف و نهى از منكر كند، او جانشين خدا و جانشين رسول او در زمين است.
٧٦. ديندارى در نهى از منكر انَّ اللَّهَ‌عزّ و جل لَيُبْغِضُ المُؤْمِنَ الضَّعيفَ الّذى لا دِينَ لَهُ، فقيلَ لَهُ: وما المُؤْمِنُ الّذى لا دِينَ لَهُ؟ قالَ: الّذى لا يَنهى عَنِ المُنكَرِ. (٨/ ٣٧٠٠؛ كافى: ٥/ ٥٩)