آن كه غذا كم خورَد، معده‌اش سالم ماند و صفاى دل يابد. و هر كه پرخور باشد معده‌اش بيمار و قلبش سخت شود.
١٩١. پرخورى و ملكوت‌ لا يَدْخُلُ مَلَكُوتَ السَّمَاواتِ والأرْضِ مَنْ مَلَأَ بَطْنَهُ. (١/ ١٥٨؛ تنبيه الخواطر: ١/ ١٠٠)
انسان پرخور، راهى به ملكوت آسمان‌ها و زمين ندارد.
١٩٢. ضررهاى پرخورى‌ ايَّاكُمْ وَفُضُولَ المَطْعَمِ؛ فانَّهُ يَسِمُ القَلْبَ بِالقَسوةِ، وَيُبْطِىُ بِالجَوارِحِ عَنِ الطّاعَةِ، وَيُصِمُّ الهِمَمَ عَنْ سَمَاعِ المَوْعِظَةِ. (١/ ١٥٨؛ بحار: ٧٧/ ١٨٢)
از پرخورى بپرهيزيد كه دل را سخت، و اعضاى بدن را در اطاعت خدا تنبل مى كند، و همّت‌ها را از شنيدن پند و اندرز ناشنوا مى سازد.
١٩٣. بدترين ظرف‌ مَا مَلأ آدَمِىٌّ وِعَاءً شَرَّاً مِنْ بَطْنِهِ. (١/ ١٥٨؛ تنبيه الخواطر: ١/ ١٠٠)
آدمى ظرفى بدتر از شكمش، پر نكرده است.
١٩٤. ادب غذا خوردن‌ المُؤْمِنُ يَأْكُلُ بِشَهْوَةِ أهْلِهِ، وَالمُنَافِقِ يَأْكُلُ أهْلُهُ بِشَهْوَتِهِ. (١/ ١٦٦؛ بحار: ٦٢/ ٢٩١)
مؤمن، به ميل خانواده‌اش غذا مى‌خورد و منافق، خانواده‌اش به ميل او مى‌خورند.
پرگويى‌ ١٩٥. ترك بيهوده گويى‌ مِن فِقهِ الرجُلِ قِلَّةُ كَلامِهِ فيما لا يَعنيهِ. (١١/ ٥٢٤٠؛ بحار: ٢/ ٥٥)
نشانه فهميدگى مرد اين است كه كمتر سخن بيهوده مى‌گويد.