١٧٨. گريختن از اطاعت حق و حرمان از بهشت‌ كُلُّكُم يَدخُلونَ الجنّةَ، الّا مَن شَرَدَ على اللَّهِ شِرادَ البَعيرِ على أهلِهِ.
(٢/ ٨٢٠؛ كنزالعمال: ١٠٢٢١)
همه شما به بهشت مى‌رويد، مگر كسى كه از طاعت خدا بگريزد؛ همچنان كه شتر از دست صاحب خود مى‌رمد و مى‌گريزد بى تابى‌ ١٧٩. صداهاى ناخوشايند در نزد خدا صَوتانِ يُبغِضُهما اللَّهُ: اعْوالٌ عند مُصيبَةٍ، ومِزْمارٌ عند نِعمةٍ.
(٢/ ٧١٢؛ تحف العقول: ٤٠)
دو آواز است كه خداوند دشمن دارد: شيون و فغان در هنگام مصيبت و ساز و آواز در هنگام شادى.
بى نيازى‌ ١٨٠. بى نيازترين مردم‌ ارْضَ بِقَسْمِ اللَّهِ تَكُنْ أغنَى الناسِ. (٥/ ٢٠٩٢؛ بحار: ٦٩/ ٣٦٨)
به قسمت خدا راضى باش، بى‌نيازترين مردم خواهى بود.
پارسايى‌ ١٨١. پارسايى، اساس ايمان‌ لكلِّ شَى‌ءٍ اسٌّ، واسُّ الايمانِ الوَرَعُ. (١٤/ ٦٧٥٤؛ كنزالعمال: ٧٢٨٤)
هر چيزى بنيادى دارد و بنياد ايمان پارسايى است.