خداوند، جل ثناؤه، مى فرمايد: به عزت و جلال خودم سوگند آفريده اى نيافريده ام كه نزد من محبوبتر باشد از بنده مؤمنم.
١١٥. برترى مؤمن بر فرشتگان مقرب‌ المؤمنُ أكْرَمُ على اللَّهِ مِن ملائكتِهِ المُقَرَّبينَ. (١/ ٣٩٠؛ كنزالعمال: ٨٢١)
مؤمن نزد خدا گرامى تر از فرشتگان مقرّب اوست.
١١٦. مؤمنان، اعضاى يك پيكر مَثَلُ المُؤمِنينَ فى تَوادِّهِمْ وَتَعاطُفِهِمْ وَتَراحُمِهِمْ مَثَلُ الجَسدِ؛ اذا اشتكى مِنهُ عُضوٌ تَداعى سائرُ الجَسَدِ بالسَّهَرِ والحُمّى. (١/ ٣٩٢؛ مسند ابن حنبل: ٦/ ٣٧)
مؤمنان در دوستى، عطوفت و مهرورزى نسبت به، هم چونان (اعضاى) يك پيكرند كه هر گاه عضوى از آن به درد آيد، ديگر اعضا را بيخوابى و تب فرا گيرد.
١١٧. ملايمت مؤمن‌ المؤمنُ هَيِّنٌ لَيِّنٌ، حتّى تَخالَهُ مِن اللِّينِ أحمقَ. (١/ ٣٩٤؛ كنزالعمال: ٦٩٠)
مؤمن رام و ملايم است، چندان كه خيال مى‌كنى احمق است.
١١٨. مؤمن، امين مردم‌ المؤمنُ مَن آمَنَهُ النّاسُ على دِمائهِم وأموالِهم. (١/ ٣٩٦؛ كنزالعمال: ٧٣٩)
مؤمن كسى است كه مردم او را بر جان و مال خود امين كرده باشند.
١١٩. مؤمن و آسايش ديگران‌ المؤمنُ الّذى نفسُهُ مِنهُ فى عَناءٍ، والنّاسُ فى راحةٍ. (١/ ٣٩٦؛ كنزالعمال: ٧٥٢)
مؤمن كسى است كه نفسش از او در رنج است و مردم در آسايش.
١٢٠. مؤمن، آغازگر سلام‌ المؤمن يَبدأ بالسَّلامِ، والمنافقُ يقولُ: حتّى يُبْدأَ بى!. (١/ ٣٩٦؛ كنزالعمال: ٧٧٨)
مؤمن ابتدا به سلام مى‌كند و منافق مى‌گويد بايد به من سلام كنند.