١٠٢. ايمان كامل‌ لا يَسْتَكمِلُ عبدٌ الايمانَ حتّى يُحِبَّ لأخيهِ ما يُحِبُّ لِنَفْسِهِ، وحتّى يَخافَ اللَّهَ فى مِزاحِهِ وجِدِّهِ. (١/ ٣٧٢؛ كنزالعمال: ١٠٦)
بنده به كمال ايمان نرسد تا آن كه آنچه براى خود دوست دارد، براى برادرش نيز دوست بدارد ودر شوخى و جدى از خدا بترسد.
١٠٣. به كمال رسيدن ايمان‌ لا يُكْمِلُ عبدٌ الايمانَ باللَّهِ حتّى يكونَ فيه خَمْسُ خِصالٍ: التّوكّلُ على اللَّهِ، والتّفْويضُ الى اللَّهِ، والتَّسْليمُ لأمرِ اللَّهِ، والرِّضا بِقَضاءِ اللَّهِ، والصّبرُ على بَلاءِ اللَّهِ. انّه مَن أحَبَّ فى اللَّهِ، وأبْغَضَ فى اللَّه، وأعطى للَّهِ، ومَنعَ للَّهِ، فَقدِ اسْتَكْمَلَ الايمانَ. (١/ ٣٧٢؛ بحار: ٧٧/ ١٧٧)
ايمان بنده به خدا تا پنج خصلت در اونباشد، كامل نمى شود: توكل به خدا، واگذاشتن كارها به خدا، سرنهادن به فرمان خدا، خشنود بودن به قضاى خدا و شكيبايى كردن بر بلاى خدا. هركس در مسير خدا دوست داشته باشد، درمسيرخدا دشمنى كند، براى خدا ببخشد و براى خاطر خدا از بخشش بازايستد هر آينه ايمان را به سر حد كمال رسانده است.
١٠٤. درجه بالاى ايمان‌ أفضلُ الايمانِ أنْ تَعلمَ أنّ اللَّهَ معكَ حَيثُ ما كُنتَ. (١/ ٣٧٦؛ كنزالعمال: ٦٦)
برترين ايمان اين است كه بدانى خداوند همه جا با توست.
١٠٥. برترين درجه ايمان‌ أفضلُ الايمانِ الصّبرُ والسَّماحَةُ. (١/ ٣٧٦؛ كنزالعمال: ٧٤)
برترين ايمان شكيبايى و بخشندگى است.