٩٨٣. سايه بان الهى‌ مَن أنظَرَ مُعسِراً أظَلَّهُ اللَّهُ بظِلِّهِ يَومَ لا ظِلَّ الّا ظلُّهُ. (١٠/ ٤٨٧٦؛ كافى: ٨/ ٩)
هر كه به تنگدستى مهلت دهد، خداوند، در روزى كه هيچ سايه‌اى جز سايه او نيست، وى را در پناه سايه خود در آورد.
٩٨٤. مهلت دادن به مقروضان‌ مَن أقرَضَ مُؤمناً قَرضاً يَنتَظِرُ بهِ مَيسورَهُ كانَ مالُهُ فى زَكاةٍ، وكانَ هو فى صَلاةٍ مِن المَلائكةِ حتّى يُؤَدِّيَهُ الَيهِ. (١٠/ ٤٨٧٦؛ ثواب الاعمال: ١٦٦)
هر كس به مؤمنى وامى بدهد و (براى پس گرفتن آن) صبر كند تا دستش باز شود، مال او زكات محسوب شود و در نماز، با فرشتگان باشد تا اين كه وامش به او برگردانده شود.
٩٨٥. استجابت دعا در مهلت دادن به تنگدستان‌ مَن أرادَ أن تُستَجابَ دَعوَتُهُ وأن تُكشَفَ كُربَتُهُ فَلْيُفَرِّجْ عن مُعسِرٍ.
(١٠/ ٤٨٧٦؛ كنزالعمال: ١٥٣٩٨)
هر كه مى‌خواهد دعايش مستجاب و اندوهش بر طرف شود، به تنگدست مهلت دهد.
وصيت‌ ٩٨٦. وصيت كردن، وظيفه مسلمان‌ الوَصِيَّةُ حَقٌّ على كُلِّ مُسلمٍ. (١٤/ ٦٨٣٨؛ وسائل الشيعه: ١٣/ ٣٥٢)
وصيّت كردن (و وصيت‌نامه نوشتن) وظيفه هر مسلمانى است.
٩٨٧. نوشتن وصيّت‌نامه‌ ما يَنبَغى لامرىٍ مُسلمٍ أن يَبِيتَ لَيلَةً الّا ووَصيَّتُهُ تَحتَ رأسِهِ.
(١٤/ ٦٨٣٨؛ بحار: ١٠٣/ ١٩٤)
بر هيچ مسلمانى سزاوار نيست كه شبى را سپرى كند، مگر اين كه وصيّت‌نامه‌اش زير سرش باشد.