هر حقى را حقيقتى است و بنده به حقيقت اخلاص نرسد مگر آن گاه كه دوست نداشته باشد در برابر كارى كه براى خدا مى‌كند تمجيد و ستايش شود.
٣١. اخلاص، جارى كننده چشمه‌هاى حكمت‌ ما أخْلَصَ عَبدٌ للَّه عزّ وجل أربَعينَ صباحاً الّا جَرَتْ يَنابِيعُ الحِكمَهِ مِن قَلبِهِ على لِسانِهِ. (٣/ ١٤٣٦؛ عيون اخبارالرضا (ع): ٢/ ٦٩)
هيچ بنده‌اى چهل بامداد براى خدا اخلاص نورزيد مگر آن كه چشمه‌هاى حكمت از دلش به زبانش جارى شد.
٣٢. خداوند، ولى انسان مخلص‌ قالَ اللَّهُ‌عزّ وجل: لا أطَّلِعُ على قَلبِ عَبدٍ فأعْلَمُ مِنهُ حُبَّ الاخْلاصِ لِطاعَتى لِوَجْهى وابْتِغاءَ مَرْضاتى الّا تَولّيتُ تَقويمَهُ وسياسَتَهُ. (٣/ ١٤٣٦؛ بحار: ٨٥/ ١٣)
خداوند عزّ و جل فرمايد: هرگاه دل بنده‌ام را بنگرم و دريابم كه از روى اخلاص و براى خشنودى من طاعتم را به جا مى‌آورد، راستگردانى و تدبير او را خود بر عهده مى‌گيرم.
ادب‌ ٣٣. ادب و خرد حُسنُ الأدبِ زِينةُ العقلِ. (١/ ٩٦؛ بحار: ٧٧/ ١٣١)
ادب نيكو، زيور خرد است.
٣٤. تعليم آداب به فرزند أكرِمُوا أولادَكُم وأحْسِنوا آدابَهُم يُغْفَرْ لَكُم. (١/ ١٠٠؛ بحار: ١٠٤/ ٩٥)
فرزندان خود را بزرگ بداريد و آنان را خوب تربيت كنيد، (كه به اين ترتيب) آمرزيده مى‌شويد.