٧٩٤. اشك از ترس خدا و ايمنى در قيامت‌ مَن خَرَجَ مِن عَينَيهِ مِثلُ الذُّبابِ مِن الدَّمْعِ مِن خَشيَةِ اللَّهِ آمَنَهُ اللَّهُ بهِ يَومَ الفَزَعِ الأكبَرِ. (٢/ ٥٣٦؛ بحار: ٩٣/ ٣٣٦)
هر كس از ترس خدا، به اندازه مگسى اشك از چشمش خارج شود، خداوند او را در آن روزِ ترسِ بزرگ، ايمن گرداند.
٧٩٥. گريه نكردن نشانه بدبختى‌ مِن عَلاماتِ الشَّقاءِ جُمودُ العَينِ. (٢/ ٥٣٨؛ بحار: ٧٠/ ٥٢)
از نشانه‌هاى شقاوت و بدبختى، خشكيدگى چشم است.
گناه‌ ٧٩٦. پاسخ نافرمانى خدا قالَ اللَّهُ‌عزّ و جل: اذا عَصانى مِن خَلقى مَن يَعرِفُنى سَلَّطتُ علَيهِ مِن خَلقى مَن لا يَعرِفُنى. (١٤/ ٧١٢٠؛ الفقيه: ٤/ ٤٠٤)
خداوند عزّ و جل فرمود: هرگاه از خلق من كسى كه مرا مى شناسد نافرمانى ام كند، از ميان خلق خود كسى را كه مرا نمى‌شناسد بر او مسلّط گردانم.
٧٩٧. گناه، گناه مى‌آورد انّ المَعاصِى يَستَولى بِها الخِذلانُ على صاحِبِها حتّى تُوقِعَهُ بما هُوَ أعظَمُ‌مِنها.
(١٤/ ٦٩٥٤؛ تنبيه الخواطر: ٢/ ١٠٢)
به وسيله گناهان، خذلان (خوارى و ضعف و درماندگى) بر گنهكار مستولى مى‌شود تا جايى كه او را در گناهانِ بزرگ تر مى‌اندازد.
٧٩٨. كيفر اشاعه دهنده گناه‌ مَن أذاعَ فاحِشَةً كانَ كمُبتَدِئها، ومَن عَيَّرَ مُؤمِناً بِشَى ءٍلَم يَمُتْ حَتّى يَركَبَهُ.
(٩/ ٤٢٣٢؛ كافى: ٢/ ٣٥)