٦٩١. برائت پيامبر از تجسس‌ انّى لَم اؤمَرْ أنْ انقِّبَ عن قُلوبِ النّاسِ ولا أشُقَّ بطُونَهُم.
(٢/ ٧٢٨؛ كنزالعمال: ٣١٥٩٧)
من مأمور نيستم كه دل‌هاى مردم را بكاوم و درونشان را بشكافم.
غرور ٦٩٢. مغرور شدن به اعمال نيك‌ يابنَ مَسعودٍ، لا تَغتَرَّنَ بِاللَّهِ، ولا تَغتَرَّنَّ بصَلاحِكَ وعِلمِكَ وعَمَلِكَ وبِرِّكَ و عبادَتِكَ. (٩/ ٤٢٧٢؛ مكارم الاخلاق: ٢/ ٣٥٠)
اى پسر مسعود! به خدا مغرور مشو و به پاكى و علم و عمل و نيكى و عبادت خود، فريفته مباش.
غفلت‌ ٦٩٣. همت به انجام كار نيك، عامل رهايى از غفلت‌ يا أباذرٍّ، هُمَّ بالحَسَنَهِ وان لم تَعمَلْها؛ لِكيلا تُكتَبَ مِن الغافِلينَ.
(٩/ ٤٣٧٠؛ مكارم الاخلاق: ٢/ ٣٧٨)
اى ابوذر! آهنگ كار نيك كن، هر چند آن را به كار نبندى تا در زمره غافلان نوشته نشوى.
غم و اندوه‌ ٦٩٤. اميدوارى به مردم، موجب غم و اندوه‌ مَن نَظرَ الى ما فى أيْدى النّاسِ طالَ حُزنُهُ، ودامَ أسَفُهُ.
(٣/ ١١٤٦؛ اعلام‌الدين: ٢٩٤)
هر كه چشمش به دست مردم باشد، اندوه‌اش دراز و افسوس اش پايدار شود.