هزار حديث از پيامبر اعظم(ص) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٣٦
شقاوت ٥٧٤. بدبختترين مردم أشقَى الأشقياءِ مَنِ اجتَمَعَ علَيهِ فَقرُ الدُّنيا و عَذابُ الآخِرَةِ. (٦/ ٢٨٠٦؛ كنز العمال: ١٦٦٨٣)
بدبختترين بدبختها، كسى است كه فقر دنيا و عذاب آخرت در او جمع شود.
٥٧٥. نشانههاى بدبختى مِن علاماتِالشَّقاءِ: جُمُودُ العَينِ، و قَسوَةُ القَلبِ، و شِدَّةُ الحِرصِ فى طَلَبِ الرِّزقِ، و الاصرارُ على الذَّنبِ. (٦/ ٢٨٠٨؛ الخصال: ٢٤٣)
از نشانههاى بدبختى است: چشم بىاشك و سختى دل و حرص زدن زياد در طلب روزى و اصرار بر گناه.
شكر ٥٧٦. شكر، افزايشدهنده نعمت ما فَتَحَ اللَّهُ على عَبدٍ بابَ شُكرٍ فَخَزَنَ عنهُ بابَ الزِّيادَةِ. (٦/ ٢٨٢٠؛ كافى: ٢/ ٩٤)
خداوند درى از شكر را بر روى بنده اى نگشود، كه درى از فزونى (نعمت) را بر روى او ببندد.
شهادت ٥٧٧. ثواب شهادت طلبى مَن سَألَ اللَّهَ الشهادَةَ بصِدقٍ بَلَّغَهُاللَّهُ مَنازِلَ الشُّهَداءِ وان ماتَ على فِراشِهِ. (٦/ ٢٨٨٠؛ صحيح مسلم: ١٩٠٩)
هركه صادقانه از خداوند شهادت را بخواهد، خداوند او را به منزلتهاى شهيدان برساند، هر چند در بستر خود بميرد.