٤٠٧. باز شدن در رحمت الهى‌ أفضَلُ العِبادَةِ الدُّعاءُ، فاذا أذِنَ اللَّهُ لِلعَبدِ فى الدُّعاءِ فَتَحَ لَهُ بابَ الرَّحمَةِ، انّهُ لَن يَهلِكَ مَعَ الدُّعاءِ أحَدٌ. (٤/ ١٦٤٦؛ تنبيه الخواطر: ٢/ ٢٣٧)
برترين عبادت دعاست. هرگاه خداوند به بنده اذن (و توفيق) دعا دهد، دَرِ رحمت را به روى او بگشايد. بى گمان هيچ كس با دعا كردن هلاك نمى‌شود.
٤٠٨. دعا، برگرداننده قضاى حتمى‌ لا يَرُدُّ القَضاءَ الَّا الدُّعاءُ. (٤/ ١٦٤٨؛ مكارم الاخلاق: ٢/ ٧)
قضا را چيزى جز دعا بر نمى‌گرداند.
٤٠٩. دعا، دافع بلايا ادفَعوا أبوابَ البَلاءِ بِالدُّعاءِ. (٤/ ١٦٥٠؛ بحار: ٩٣/ ٢٨٨)
درهاى بلا را با دعا ببنديد.
٤١٠. ياد خداوند در ايام شادمانى‌ أوْحَى اللَّهُ تَعالى الى داودَ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيهِ: اذكُرْنى فى أيَّامِ سَرَّائكَ حَتّى أستَجِيبَ لَكَ فى أيَّامِ ضَرَّائكَ. (٤/ ١٦٥٢؛ بحار: ٩٣/ ٣٨)
خداوند متعال به داود، صلوات اللَّه عليه، وحى فرمود كه: در زمان آسايش و خوشى به ياد من باش، تا من در هنگام سختى و گرفتارى دعايت را اجابت كنم.
٤١١. ياد خدا در همه حال‌ تَعَرَّفْ الَى اللَّهِ فِى الرَّخاءِ يَعرِفْكَ فِى الشِّدَّةِ. (٤/ ١٦٥٢؛ بحار: ٧٧/ ٨٧)
در هنگام آسايش، خود را به خدا بشناسان تا در هنگام گرفتارى و سختى تو را بشناسد.
٤١٢. همه چيز را از خدا خواستن‌ سَلُوا اللَّهَ‌عزّ و جل ما بدا لَكُم مِن حوائجِكُم حتّى شِسعَ النَّعلِ؛ فانّهُ انْ لَم يُيَسِّرْهُ لَم يَتَيسَّرْ. (٤/ ١٦٥٢؛ بحار: ٣/ ٢٩٥)