از اين سه قسم، قرائت قابل قبولى نيست، زيرا در خواندن قرآن نبايد افراط و تفريط راه يابد.
بدين جهت اگر قرآن به اندازه‌اى كند خوانده شود كه از معيارهاى اداى صحيح حروف و كلمات خارج شود، عملى ناپسند است. همچنين با سرعت خواندن قرآن (به گونه‌اى كه حروف به شكل واضح ادا نشده و احترام قرآن حفظ نشود) هم مذموم است. در اين زمينه نظر شما را به روايتى ارزشمند جلب مى‌كنيم.
«عبداللّه بن سليمان» از امام صادق (ع) درباره آيه «وَرَتِّلِ الْقُرْانَ تَرْتِيلًا» مى‌پرسد، امام (ع) مى‌فرمايد: امير مؤمنان على (ع) فرمود:
«بَيِّنْهُ تِب پژوهشى در علم تجويد ٦٥ فصل اول: شناخت حروف ص : ٦٥ ْيَاناً وَ لَا تَهُذَّهُ هَذَّ الشِّعْر وَ لَا تَنْثُرْهُ نَثْرَ الرَّمْلِ، وَ لكِنْ افْزَعُوا قُلُوبَكُمُ الْقَاسِيَةَ وَ لا يَكُنْ هَمُّ احَدِكُمْ اخِرَ السُّورَة» «١» يعنى آن را شمرده و خوب بيان‌كن و همانند شعر آن را با شتاب مخوان، و هنگام خواندن مانند ريگ آن را پراكنده مساز، ولى دلهاى سخت خود را به وسيله آن به بيم و هراس افكنيد و همّت شما اين نباشد كه سوره را به آخر رسانيد.
از روايت بالا مى‌توان نتيجه گرفت، قرائت قرآن نبايد از مدار «تحقيق» خارج شود، زيرا اين روش معيار كند خواندن قرآن است. توصيه ما به قاريان قرآن اين است كه آن را با لحن غير عربى نخوانند و اين سبك خواندن متناسب با تلاوت كلام خدا نيست.
از طرفى خواندن قرآن سنخيتى با شعر خواندن ندارد. كسانى كه قرآن را بسان شعر، سريع خوانده و مى‌خواهند هر چه زودتر به آخر سوره برسند، سزاوار است در روش خود تجديدنظر نمايند. اين قبيل قرآن خواندنها انسان را از توجّه به معناو مفهوم‌آيات غافل‌مى‌كند.
بهترين روش قراءت‌ ترتيل بهترين روش براى تلاوت است. زيرا اين روش ويژگيهايى دارد كه خواننده قرآن با آن به سوى هدف عالى نزول قرآن (كه هدايت انسانهاست) هدايت مى‌شود. در اين‌