نعمت خود رابه كفّار افزونى‌بخشد، چنان چه اين افزونى نعمت شامل حال شاكران‌است.
اين گونه وقف نمودن، موجب فساد در برداشت از كلام الهى خواهد شد.
نوع سوم: وقف در موضعى است كه موجب شود خداوند با صفات ناروا و ناپسند توصيف شود، در حالى كه ذات خدا و صفات او از اوصاف ناپسند و ناروا منزّه است. مانند وقف در اين موارد:
١- وقف در «انَّ اللَّهَ لَايَسْتَحْيِى» از آيه ٢٦ سوره بقره:
«انَّ اللَّهَ لَايَسْتَحْيِى انْ يَضْرِبَ مَثَلًا مَا بَعُوضَةً فَمَا فَوْقَهَا» خداوند از اين كه به [موجودات ظاهراً كوچكى مانند] پشه و بالاتر از آن مثال زند، شرم نمى‌كند.
وقف بر «لايستحيى» باعث ملازم شدن صفتى ناپسند به خداوند مى‌شود كه در تعارض با روح قرآن و منظور آيه شريفه است و از طرفى از آيه مفهومى به دست مى‌آيد كه مخالف غرض آيه مى‌باشد.
اين آيه درباره اعجاز قرآن و در صدد بيان نمونه كوچكى از شگفتيهاى خلقت است.
آنان كه به خدا و رسول ايمان دارند، آن را حق دانسته و برايشان وسيله هدايت است ولى فاسقان از درك اين گونه مثلها عاجز بوده و در گمراهى خواهند بود.
٢- وقف بر «انَّ اللَّهَ لَايَهْدِى» در آيه ٥١ سوره مائده:
«انَّ اللَّهَ لَايَهْدِى الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ».
وقف در «لايهدى» اين توّهم را پيش مى‌آورد كه خداوند طالب هدايت بندگانش نيست.
بنابراين وقف بر آن، موجب فساد معناى آيه و توصيف خداوند با صفتى ناپسند بوده و قبيح است.
در اين قسم از وقف قبيح، مواردى ديده مى‌شود كه وقف در آن، بسيار نابجا، زشت و ناشايست است و اگر كسى در چنين مواردى (خداى ناخواسته) عمداً و با درك معناى آيه، وقف نمايد، كافر خواهد شد، مانند اين موارد:
وقف در «لَا الهَ» در آيه ١٦٣ سوره بقره: «وَ إِلهُكُمْ الهٌ وَاحِدٌ لَاالهَ الَّا هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ» و وقف در لفظ «الهٍ» در آيه ٦٢ سوره آل عمران: «وَ مَا مِنْ إِلهٍ الَّا اللَّهُ» و يا در «لَا الهَ» آيه ١٩ سوره حضرت محمّد (ص): «فَاعْلَمْ انَّهُ لَاالهَ الَّا اللَّه.