فصل ششم: صفات عارضى (٢) احكام نون ساكن، ميم ساكن- مدّ و قصر ويژگى انحصارى حرف «نون» در كتابهاى قراءت بحث خاصى به حرف «نون» اختصاص يافته است. دروسى تحت عنوان احكام «نون ساكن» در فصل جدايى، ارائه مى‌شود كه در آن از اظهار، ادغام و اقلاب و اخفاى آن سخن مى‌گويند.
حرف نون داراى ويژگى‌هايى است كه بقيه حروف فاقد آنها هستند، مانند «سرعت اثرپذيرى» از حروف و صداهاى مجاور خود است. حرف‌نون به سبب همين‌تأثيرپذيرى، بعد از «لام» دومين حرف صامتى است كه در زبان عربى شايع است.
يادآورى اين نكته ضرورى است كه «نون متحرّك» هيچ گونه حكم و قاعده‌اى ندارد، چون هميشه محكوم به اظهار است. به عبارت ديگر نون متحرك در مجاورت هر حرفى كه باشد اظهار كامل مى‌شود. ولى «نون ساكن» از حروف بعد از خود شديداً متأثّر مى‌گردد و به ترتيب ذيل تغييراتى را پذيرا مى‌شود.
هر گاه بعد از نون ساكن و تنوين «١» يكى از الفباى زبان عربى قرار گيرد، يكى از چهار حكم: اظهار، ادغام، اقلاب و اخفا را پيدا مى‌كند.