است كه هنگام توليد طاء، به شكل مقعّر درمى‌آيد، در حالى كه تيغه آن بر كام بالا بخش آغازين آن منطبق شده و مقدارى به طرف داخل كام پيشروى دارد». «١» تذكر مهم: به جهت اهميت تلفظ اصيل حروف براى قاريان قرآن، لازم است حرف طاء با صفت جهر تلفظ شود، يعنى صدايى بين تاء تفخيم شده و دال مفخم از «طاء» شنيده شود.
مخرج سيزدهم‌ اين محل، اختصاص به حروف «سين، زاى و صاد» دارد، كه از تماس تيغه زبان با قسمت فوقانى دندانهاى ثناياى پايين- به طرف نوك دندان- ادا مى‌شود.
حروف ياد شده را «اسَلى» گويند. چه، آنكه باريكه تيغه زبان در توليد آنها دخالت دارد. «٢» و «اسَلَ» به معناى «هر چيز تيز و باريك» است.
آواشناسى جديد مى‌گويد:
«در حال حاضر بيشتر مردم، سين «٣» را از تماس تيغه زبان با پايه دندانهاى ثناياى بالا، ادا مى‌كنند». «٤» روش توليد: مطابق نظر آواشناسان اندامهاى سازنده اين حروف زبان و پايه دندانهاى ثناياى بالاست. بدين شكل كه تيغه زبان در محل پايه دندانهاى ثناياى بالا قرار مى‌گيرد. كناره‌هاى زبان به ديواره دندانهاى كنارى بالا مى‌چسبد، به طورى كه امكان خروج هوا از دو طرف زبان وجود ندارد. نرمكام به بالا كشيده مى‌شود و راه عبور هوا را از بينى مى‌بندد.
فشار هوا هنگام عبور از گذرگاه تنگ بين زبان و لثه موجب سايش آن به جدار اين‌