در ادامه مسأله ١٣ تحرير آمده:
«و در تعيين و تشخيص مخارج حروف، مراعات ريزه‌كاريهاى علماى تجويد لازم نيست، چه رسد به جهاتى (از ريزه‌كاريهاى علماى تجويد) كه به صفات حروف برمى‌گردد از قبيل «شدت» و «رخوت» و «تفخيم» و «ترقيق» و «استعلاء» و غير اينها».
فتواى حضرت امام- ره- ناظر به مطالبى است كه قبلًا گفته شد و آن پرهيز از پرداختن به ريزه‌كاريها و ظرافتهاى علم تجويد براى خواندن نماز است. اما توجّه به دو نكته ضرورى است:
١- جايى كه تمايز حرفى از حرف ديگر مربوط به شناخت صفت آن حرف است، دانستن آن صفت متمايز، ضرورى است، به عنوان مثال: شناخت و تمييز حرف «ص» از «س»، در درشت اداشدن «ص» (تفخيم) و نازك اداشدن «س» (ترقيق) است و تمي پژوهشى در علم تجويد ٥٤ روشهاى ناپسند در تلاوت ص : ٥٣ يز «ذ» از «ظ» و «ط» از «ت» و بقيه موارد مشابه نيز چنين است.
٢- عدم لزوم رعايت «تدقيقات» و ريزه‌كاريهاى تجويد از باب كفايت حدّاقل صحت قراءت است و گرنه افرادى از قبيل قاريان كه قادر به قراءت صحيح و زيباى نماز هستند بجاست تا نماز را هم با رعايت قواعد و ترتيل زيبا قراءت كنند؛ كه اين پسنديده‌تر است.
تجويد و صحت قراءت قرآن‌ ارزش و مكانت هر كلام بستگى به جلالت و عظمت صاحب كلام دارد. رعايت ادب ايجاب مى‌كند سخن صاحب سخن، از لسان اهلش شنيده شود. شعر زيبا را به دست كودك نوآموز دادن و طلب خواندن از او، جفا در حق شعر و صاحب شعر است، عامى كم‌سواد را پيام رسان كلام عالم والامقام قراردادن، شرط انصاف نيست. شرط ضرورى در تأثير پيام، اهليّت پيام رسان و مهارتش در خواندن و ابلاغ پيام است.
قارى قرآن پيام رسان قرآن است، و قرآن كلام ايزد يكتاست؛ بدين سبب سزاوار است قاريان و تاليان پيام خداوند، كلام الهى را در نهايت صحّت و سلامت تلاوت كنند، نشايد كه‌