شده در اين حالت را، صداى «انْفَمى‌» «١» ناميد. آواشناسان آن را «Nazalisation» نامگذارى كرده‌اند.
هنگام ادغام نون ساكن در دو حرف ياد شده، ديگر نون وجود ندارد، بلكه تبديل به واو و ياى انفمى شده است. بنابراين نون ساكن قلب به واو و ياء مى‌شود، ولى قلبِ ناقص؛ زيرا صداى نون به صورت كامل، قلب نمى‌شود. به اين خاطر قدما اين نوع از ادغام را ادغام ناقص نيز ناميده‌اند.
ب- ادغام نون ساكن در «نون»: ادغام نون در نون، موجب پيدايش غُنَّه مى‌شود. در اين حالت، غنّه عبارت است از كشيدن صداى حرف مشدّد.
اطاله و كشيدن غنّه در اين حالت، لازم نيست به ميزان كشش غنّه در حروف اخفا باشد ولى هماهنگى بين موارد مختلف غنّه، موجب شده است كه قرّاء بين غنّه در اين موارد و غنّه در حالت اخفا فرق نگذارند.
ج- ادغام نون ساكن در «ميم»: در اين ادغام، صداى نون «فناى تامّ» در حرف «ميم» مى‌شود. به اين دليل آن را ادغام كامل يا تام گويند. غنّه در چنين شرايطى مربوط به ميم مشدّد است. همان طور كه قول اكثر متقدّمان هم چنين است. ابن جزرى در اين زمينه مى‌نويسد: قاريان در ادغام نون در ميم اختلاف دارند، كه غنّه حاصل شده از ادغام، مربوط به «ميم» است يا «نون»؟ ابوالحسن بن كَيْسان نحوى و ابوبكر بن مُجاهد، غنّه را از «نون» و اكثر قاريان، مانند ابو عمرودانى و ديگران، غنّه را از «ميم» مى‌دانند و نظردوم صحيح‌است. «٢» نكته‌ها ١- ادغام نون ساكن و تنوين در حروف يرملون از نوع ادغام صغير است، زيرا مدغم آن ساكن است.
٢- ادغام نون ساكن در حرف نون، ادغام صغير متماثل است.