پژوهشى در علم تجويد
 
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص

پژوهشى در علم تجويد - علامی، ابوالفضل - الصفحة ٢٣٢

انواع وقف قبيح: استاد محمود خليل حصرى در كتاب «معالم الاهتداء» گفتار دانشمندان گذشته را در تعريف وقف قبيح جمع بندى نموده است. او وقف قبيح را با توجه به تعريف آن، به سه نوع تقسيم كرده است.
نوع اوّل: وقف روى لفظى باشد كه شنونده معنايى از آن درك نكند (نامفهوم باشد) لذا وقف برآن لفظ صحيح نمى‌باشد، مانند وقف بر «بسم» و «الحمد» در مثالهاى گذشته.
ملاكهايى هم براى شناخت اين نوع از وقف قبيح ارائه شده است. در اين جا بعضى از ملاكها را با مثالهايى از قرآن مى‌آوريم:
١- وقف بر «مبتداء و ابتدا از خبر» مانند: «الْحَمْدُ* لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ» (حمد، ١).
٢- وقف روى «انَّ» و آنچه در حكم (انَّ) است، «١» و شروع از ما بعد آن ها، مانند: «انَّ* اللَّهَ عَلَى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَدِير» (آل عمران/ ١٦٥).
٣- وقف بر «اسم انَّ» و شروع از «خبر» آن، مانند: «انَّ اللَّهَ* عَلَى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَدِير» (آل عمران/ ١٦٥).
٤- وقف بر «كَانَ» و خانواده‌اش و شروع از «اسم» آن، مانند: «وَ كَانَ* اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً» (فتح/ ٤).
٥- وقف بر «اسم كَانَ» و ابتدا از «خبر» آن، مانند: «وَ كَانَ اللَّهُ* عَلِيماً حَكِيماً» (فتح/ ٤)
٦- وقف روى «قَسَم» و ابتدا به «جواب قسم» مانند: «وَ الْعَصْرِ* انَّ الْانْسَانَ لَفِى خُسْرٍ» (عصر/ ١)
٧- وقف روى «موصوف» و ابتدا از «صفت» مانند: «اهْدِنَا الصِّرَاطَ* الْمُسْتَقِيمَ» (حمد/ ٦)
٨- وقف بر «مبدّل منه» و شروع از «بَدَل» مانند: «وَ إِذْ نَادَى‌ رَبُّكَ مُوسَى‌ انِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ* قَوْمَ فِرْعَوْنَ» (شعراء/ ١٠- ١١)
٩- وقف بر «عامل حال» و ابتدا به «حال»، مانند: «وَ مَا خَلَقْنَا السَّمَواتِ وَ الْارْضَ وَ مَا بَيْنَهُمَا* لَاعِبِينَ» (دخان/ ٣٨).