بنابراين وقف نمودن بلامانع است، ولى ابتدا از مابعد آن ممنوع است و بايد از ماقبل محل وقف، از جاى مناسبى ابتدا شود.
همچنين سجاوندى وقف در «هُدىً لِلْمُتَّقِينَ لا» «١» را جايز نمى‌داند. از اين رو عدّه‌اى براى گريز از آن روى «الَّذِينَ» وقف مى‌نمايند و بعد، از «الّذين يؤمنون بالغيب ...» «٢» شروع مى‌كنند. در حالى كه توقف در (الّذين) صحيح نيست، چون موصول است و وقف بر آن، قبيح است.
ابن جزرى در ادامه سخن خود چنين نتيجه مى‌گيرد: در برخى از جاها كه سجاوندى علامت (لا) آورده است جاى وقف «حسن» است، در چنين مواردى اگر وقف شد بايد از ماقبل آن و محل مناسبى ابتدا شود.
وى در پايان اين بحث مطرح مى‌كند كه از اين گونه وقفها، سجاوندى زياد دارد، لذا نبايد چشم بسته از علامت (لا) پيروى نمود. بلكه بايد [توجه داشت كه سجاوندى علامت (لا) را هم براى وقف قبيح و ممنوع به كار برده و هم براى وقف حسن‌] ما موارد صحيح آن را بشناسيم و بدان عمل كنيم. «٣» اقسام وقف در گزينش جديد ضرورت بازنگرى در علائم وقف: قبل از پيشرفت صنعت چاپ و محدود بودن ارتباطات رسانه‌اى و مطبوعاتى، در بيشتر جوامع اسلامى از علائم وقف سجاوندى در قرآنها استفاده مى‌شد. اين علائم بر مبناى اقسام وقف از ديدگاه سجاوندى بود. با گسترش صنعت چاپ و انتشار وسيع قرآن در كشورهاى اسلامى، علائمى غير از علائم وقف سجاوندى نيز رايج شد. اگر حروفى كه به عنوان علائم وقف در قرآنها (با رسم‌الخطهاى گوناگون) جمع‌آورى شود، تنوّع اين علامتها به قدرى زياد است كه خوانندگان قرآن را دچار مشكل مى‌كند. چه بسا