كردند: كه اگر براى اين‌امر، چاره‌اى‌نينديشد، خوف اختلاف در قرآن و تحريف آن وجود دارد. «١» عثمان براى جلوگيرى ازاين امر، جماعتى را مأمور به يكى‌كردن مصاحف و ارسال آنها به بلاد مهم اسلامى نمود. وى دستور جمع‌آورى و از بين بردن قرآنهاى ديگر را صادر كرد و به قراءت قرآن، طبق مصاحف جديد امر نمود.
خليفه سوم به حساب اينكه توحيد مصاحف انجام گرفته، با هر يك از مصاحف، قارى ممتازى را جهت تعليم آن به سوى بلاد مهم اسلامى آن روز ارسال داشت، كه نام آنها در كتب علوم قرآنى ثبت شده است. «٢» ولى بر اثر سرعت و عجله بى‌مورد و شايد عدم كفايت متولّيان امر، در خود اين مصاحف، خطاهاى املايى فراوان و بعضى اختلافهاى ديگر به وجود آمد؛ اقدامى كه بنايش بر رفع اختلاف در قرائتها بود، سبب بازگشت آن اختلافها شد كه اين مسأله موجب اعتراض عده‌اى از اصحاب مانند ابن مسعود و ديگران گرديد.
از قرائن تاريخى به دست مى‌آيد كه خود عثمان نيز متوجه يكدست نبودن بين مصاحف موجود شده بود، چنانچه ابن ابى داود چنين مى‌گويد: پس از تكميل كار توحيد مصاحف، مصحفى را نزد عثمان بردند تا آن را ببيند، خليفه پس از بازديد چنين گفت:
«قَدْاحْسَنْتُمْ وَ اجْمَلْتُمْ، ارى‌ فيِهِ شَيْئاً مِنْ لَحْنٍ سَتُقِيمُهُ‌الْعَرَب بِالْسِنَتِهَا، ثُمَّ قالَ: امَّا لَوْ كانَ الْمُمْلِى مِنْ هُذَيْل وَ الْكَاتِبُ مِنْ ثَقِيف لَمْ يُوجَدْ فيِهِ هذَا» «٣» نيكو و زيبا كار را بپايان رسانديد، من در آن اشتباهاتى مى‌بينم كه در ميان عرب پپايدار مى‌شود؛ امّا اگر املاكننده از هذيل بود و نويسنده از ثقيف بود، اشتباه در آن راه نمى‌يافت.
حال چرا عثمان دستور به اصلاح آنها نداده است، شايد از باب سهل‌انگارى بوده و يا