شهرهاى مدينه، مكه، بصره، كوفه و شام ارسال شده بود، از هر شهر يك قراءت مشهور را انتخاب نموده است.
آنگاه قاضى اسماعيل بن اسحاق (وفات، سال ٢٨٢) كتابى تدوين نمود كه در آن قراءت بيست نفر از پيشوايان قراءت جمع‌آورى شده است. بعد از آنان، افرادى مانند ابوجعفر طبرى (وفات، سال ٣١٠) و ابوبكر محمّد بنِ احمد داجُونى (وفات، سال ٣٢٤) نيز هر يك تأليفى در علم قراآت داشته‌اند. «١» تاريخ و علّت حصر قراآت‌ «ابوبكراحمدبن موسى‌بن عباس‌بن مجاهد» معروف به ابن مجاهد (٢٤٥- ٣٢٤ ه) اولين‌كسى‌است كه‌قراآت را حصر و مقيد به هفت قراءت‌نمود. او اين‌كار را در قرن سوم‌هجرى انجام داد.
ابْنُ النَّدِيم درباره او مى‌نويسد: وى آخرين كسى است كه در مدينه رياست قاريان را به دست گرفت و كسى را ياراى هماوردى با او در علم قراءت نبوده است. وى كتابهاى زيادى تأليف كرده است، مانند: كتاب القراآت الكبير، كتاب القراآت الصغير، كتاب الياآت، كتاب الهاآت، كتاب قراءة ابى عَمْرو، كتاب قراءة ابن كثير، كتاب قراءة عاصم، كتاب قراءة نافع، كتاب قراءة حمزه، كتاب قراءة الكسايى، كتاب قراءة ابن عامر و كتاب قراءة النبى.
ابن مجاهد هفت كتاب اخير را- به استثناى كتاب قراءة النبى- به منظور انتخاب و گزينش قراآت مختلف نوشته است. بنابر اين وى با نوشتن اين كتب هفتگانه كه مجموعاً به نام «كتاب القراآت السبع» ميباشد از ميان قراءتهاى متعدد و گوناگون، قراءت قُرّاء «حرمين» (مكه و مدينه) «٢»، «عراقين» (بصره و كوفه» «٣» و «شام» «٤» را گزينش كرده است. زيرا طبق‌