و شيداى تلاوت نيكوى آنان شده و خود را در محضر قرآن مى‌يافتند.
در زمينه «زيبا خواندن قرآن» احاديث و روايات بسيارى در جوامع روايى شيعه و يا كتب علوم قرآنى آمده است كه مى‌توان بدانها مراجعه كرد. «١» در مورد ارتباط علم تجويد و زيبا خوانى قرآن بايد گفت: صداى زيبا دو گونه است، گاهى منشأ زيبايى صدا دستگاههاى تنفّسى، صوتى و تكلّم افراد است، كه منجر به بيرون آمدن صداى دلنشين، موزون و مليح است، كه شنوندگان از آن لذّت مى‌برند. و گاهى ناشى از اداى حروف از مخارج آن با صوت مناسب و پسنديده است. كه وقتى در قالب كلمات ريخته شده و تلاوت شود، موجب احساس لذّت و نشاط در شنونده مى‌گردد.
پس لازمه تلاوت مليح و زيبا دو چيز است: ١- صداى نيكو ٢- اداى صحيح. شايد مفهوم گفتار رسول خدا (ص) كه فرمود:
«قرآن را با الحان و صداى عرب بخوانيد» «٢» همين باشد.
در باب «استحباب تحسين‌صوت» بحث‌تحليلى جامع و دقيقى در كتاب «مجدالبيان فى التفسير القرآن» نوشته آية اللّه شيخ محمد حسين اصفهانى آمده كه طالبان را بدانجا ارجاع مى‌دهيم.
با توجه به تحليل فوق و تعريفى كه در معناى ترتيل ارائه شد، ارتباط مستقيم بين رعايت تجويد و زيبا خوانى قرآن آشكار مى‌شود، بلكه مى‌توان گفت: بدون رعايت موازين تجويدى، قراءت نيكوى قرآن ميسّر نيست.